recensie

Alex Klaasen steelt de show in musical Kiss of the Spider Woman (***)

Kiss of the Spider Woman is een onevenwichtige, maar sympathieke musical met een glansrol voor Alex Klaasen. Hij brengt lucht in de nogal kitsch gepresenteerde optredens van de gewelddadige militaire junta in Argentinië.

Alex Klaasen en René van Kooten Beeld Bob Bronshoff

Het was een gebeurtenis, gisteravond in Amsterdam-Noord. Met de première van Kiss of the Spider Woman kreeg buurthuis het Zonnehuis z'n oorspronkelijke theaterfunctie terug. Deze bekroonde Amerikaanse musical (1992), gebaseerd op de roman (1976) van de Argentijnse Manuel Puig en de latere filmbewerking uit 1985, is door Koen van Dijk vertaald en geregisseerd voor een Nederlands publiek.

De voorstelling heeft twee attracties: de locatie - het rijksmonument aan het Zonneplein is gebouwd in Amsterdamse Schoolstijl - en Alex Klaasen. Want al zijn de hoofdrollen verdeeld over drie acteurs, het is Klaasen die de show steelt.

Het zijn de jaren van de militaire junta in Argentinië. In een cel zijn de homoseksuele Molina (Klaasen) en guerrillastrijder Valentin (René van Kooten) op elkaar aangewezen. Molina heeft zichzelf aangeleerd het geschreeuw van gemartelde medegevangenen buiten te sluiten door te fantaseren over de films uit zijn jeugd. Nieuwkomer Valentin staat aanvankelijk afwijzend tegenover zijn gebabbel, maar gaandeweg ontstaat een band tussen de twee, die onder druk komt te staan als de directeur Molina zijn vrijheid belooft in ruil voor het uithoren en verraden van Valentin.

Vriendschap en verraad
Naast Klaasen en Van Kooten is Marjolein Teepen de derde belangrijke acteur in deze in prettig uptempo gespeelde musical over vriendschap, liefde, verraad en de kracht van fantasie om aan de werkelijkheid te ontsnappen. Teepen speelt alle vrouwenrollen technisch knap, waaronder die van de Spinnenvrouw, een personage uit een van Molina's jeugdfilms dat hem angst aanjaagt: een kus van de spinnenvrouw leidt steevast tot de dood. Haar voortdurende aanwezigheid vormt een voorbode op de tweede akte.

Met een slimme mix van celscènes, nagespeelde filmfragmenten, een buiten het toneel opduikende gevangenisdirecteur en een fijne afwisseling van duetten, solo's en samenzang wordt het gevaar van saaiheid van een stuk dat zich grotendeels op één locatie afspeelt, omzeild. Van Dijk schreef een vertaling met enkele rake oneliners voor Molina, die door Klaasen stuk voor stuk worden ingekopt. Zijn personage is het enige met gevoel voor humor; hij brengt lucht in de nogal kitsch gepresenteerde optredens van de gewelddadige politie.

Gevoel voor ironie
Van Kooten is op z'n plek als norse, getergde machoman, maar moet het, net als de overige acteurs, afleggen tegen Klaasen. Die beschikt niet alleen over de beste zangstem, maar ook over de sterkste timing en een superieur gevoel voor ironie. In de duetten, ondersteund door een soms iets te hard spelende vierkoppige band, trekt hij de anderen mee, maar in spel en dans blijven ze achter.

Na de pauze volgen dan nog enkele plotwendingen die niet altijd logisch volgen uit de psychologie van de personages. Het maakt van Kiss of the Spider Woman een wat onevenwichtige, maar sympathieke musical, die een mooie aanvulling vormt op de grotere producties in DeLaMar en Carré.

Kiss of the Spider Woman

Ons oordeel: ★★★☆☆
Waar: Zonnehuis, Amsterdam-Noord
Regie: Koen van Dijk
Met: Alex Klaasen, René van Kooten en Marjolein Teepen
Te zien: 5/7
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden