PlusConcertrecensie

Alanis Morissette transformeert Carré tot intieme huiskamer

De Canadese zangeres Alanis Morissette in theater Carré in Amsterdam. Beeld Marcel Krijgsman

De woede is uit haar stem verdwenen. Wat resteerde was een geweldige stem. Alanis Morrisette voelde zich maandagavond duidelijk thuis in Amsterdam.

Het leek wel 1995, het jaar waarin haar befaamde album Jagged Little Pill verscheen. Maar hoewel dat veelgeprezen werk centraal stond bij het optreden van Alanis Morissette in Carré, heeft de constatering daar niets mee te maken. De denkbeeldige terugblik naar 25 jaar terug zat ’m in het publiek. 

De aanwezigen in de zaal waren overduidelijk gekomen voor de muziek en lieten praatjes en mobieltjes massaal achterwege. Nu was het personeel van Carré duidelijk geïnstrueerd filmende toeschouwers te vermanen, maar dat was slechts incidenteel nodig.

In de intieme setting die zo ontstond werd het imposante Carré een huiskamer waarin Morissette (45) zich duidelijk thuis voelde. Op haar kruk, tussen twee lager gezeten gitaristen, hield de Canadese het klein en knus.

Uitverkochte zaal

Dat komend voorjaar haar nieuwe album Such pretty forks in the road verschijnt, was niet de aanleiding voor het uitverkochte concert. Dat stond het meeste in het teken van haar meesterwerk Jagged Little Pill, dat in Carré een akoestische uitvoering kreeg.

Wanneer een artiest knutselt aan een topalbum is dat altijd riskant, en hoe dan ook wennen voor de toehoorders. Dat geldt zeker voor Morissette, die als een 19-jarige in het leven teleurgestelde jongvolwassene de teksten schreef die ze in 1994 en 1995 in de studio zo heerlijk boos inzong.

Die woede hoorde je maandagavond niet meer doorklinken in nummers als Ironic en You oughta know. Maar de relativerende toon die ze aansloeg tussen de nummers door voelde fijn en bouwde stiekem een verbond met het publiek.

Vier liter kamillethee

Wat resteerde was een vrouw, inmiddels moeder van drie, die is gezegend met een geweldige stem. Eén die ze constant smeerde met kamillethee, een drankje waarvan ze tegen het eind van de avond een liter of 4 had gedronken. Ze vergde ook nogal wat van haar stembanden.

De spaarzame missers in het optreden werden haar vergeven, wat beklijfde was een staaltje verbale krachtpatserij dat Carré tot bovenin in vervoering bracht. Waarbij het kippenvel zat in de nummers (Mary Jane!) waarbij ze minimaal begeleid werd op gitaar. Meer hulp had ze ook helemaal niet nodig. Net zomin als woede.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden