PlusInterview

Alanis Morissette: ‘Ik heb sombere gedachten, maar giechel nog steeds’

Hoewel ze haar tour moest afbreken, is 2020 een feestjaar voor Alanis Morissette. Vrijdag bracht ze haar nieuwe album uit en vierde het 25-jarig bestaan van haar megasucces Jagged Little Pill. ‘Ik voel me nog erg verbonden met die boze, teleurgestelde tiener uit 1995.’ 

Alanis Morissette slaat tijdens een concert aan de lopende band halve liters kamillethee achterover. Beeld Hollandse Hoogte

De schaterlach bij het ontwaren van het presentje past niet bij het beeld van gekwelde, depressieve vrouw dat Alanis Morissette (46) van zichzelf schetst. Meteen doorziet ze de aanleiding voor het doosje kamillethee, maar het zakje Nederlandse drop voor haar op tafel roepen bij de Canadese vooral vragen op. “Is dat heftig spul? Zit er drank in?”

De eerste maanden van dit jaar tourde Alanis Morissette vanwege het jubileum van Jagged Little Pill, met ruim 33 miljoen exemplaren horend bij de best verkochte platen uit de jaren negentig, met hits als Ironic, You Oughta Know, Head Over Feet en You Learn.

In die akoestische tour deed ze eind februari Carré aan, waar ze tijdens het concert – heel rock-’n-roll – aan de lopende band halve liters kamillethee achteroversloeg. “Ik denk dat ik er zes of zeven heb gedronken. Ik moet het hier goed smeren,” zegt ze met de linkerhand op haar keel. “Als ik op tour ben, ben ik een lastig geval. Als het buiten 35 graden is en ik zit in een auto, dan zeg ik tegen de andere inzittenden: sorry, maar de airco moet uit. Dat noem ik het deeltje Celine Dion in mij, alles voor de stembanden. Met als gevolg dat niemand ooit met me wil meerijden.”

Ze giert het uit.

Het gesprek vindt plaats in februari en Alanis Morissette maakt twintig minuten vrij om vooruit te blikken op het jaar dat bol staat van concerten, jubileumfestiviteiten en de release in mei van haar nieuwe album Such Pretty Forks in the Road. Na de Europese voorjaarstour doet ze dit jaar Australië aan, Japan, en in het najaar, opnieuw Europa. Ze zegt zich vooral te verheugen op het reizen, waarbij ze haar gezin – man Mario Treadway (bekend als rapper Souleye), zoon Ever (9), dochter Onyx (3) en dan nog babyzoontje Winter – meeneemt.

Ze heeft er dan nog geen weet van dat de coronapandemie haar tour de nek zal omdraaien en tot maanden uitstel van haar nieuwe plaat zal leiden. Morissette heeft deze dag een ander probleem. “Ik heb al een tijd nauwelijks geslapen.”

Hoe kwam dat?

“Ik heb de hele nacht borstvoeding gegeven! Voor en na het concert. Mijn kinderen zijn bij me, ik kan niet anderhalf jaar zonder ze. Gisteren in Carré zaten mijn man en zoon op de tribune, mijn dochtertje zat op haar hotelkamer wat te verven en de baby was bij de oppas. Ik ging gisteren om half negen ’s ochtends naar bed en afgelopen nacht om half zes ’s ochtends. Ik heb drieënhalf uur geslapen. Mijn kinderen hebben last van een jetlag, ze zeiden: mama, we voelen ons zo raar! Ik antwoordde dat mama zich de afgelopen zes jaar zo heeft gevoeld.”

Terwijl ze uitbundig lacht: “Mijn vader zegt dat het allemaal beter wordt. ‘De eerste zestien jaar zijn het zwaarst,’ zei hij. En bedankt pap, ik ga nu even heel hard huilen.”

De gelukkige moeder van nu staat in schril contrast met de boze, teleurgestelde tiener van 1995.

“Toch voel ik me nog erg met haar verbonden. De humor had ik toen ook al, ook de zelfspot. Destijds was ik gepassioneerd, vurig, waarschijnlijk meer bezig met rechtvaardigheid dan nu. Ik drukte veel weg. Mijn overlevingsstrategie was mensen pleasen, glimlachen – heel Canadees. Als ik dan liedjes schreef, kwam alles wat ik onderdrukte naar boven. Nu heb ik een man en kinderen, het gezin dat ik zo graag wilde. En is de vraag of ik ooit nog zal slapen.” Dan serieus: “Desondanks heb ik een droevig album geschreven, misschien wel het depressiefste ooit.”

Waar komt dat dan vandaan?

“Ik heb na alle drie de geboortes een depressie gehad. De eerste twee waren echt depressies, daar gaat het nummer Diagnosis over. De laatste ging meer over angst. De vrees dat mijn gezin iets overkomt, maar ook over hoe het verder moet met onze planeet. Het heeft geleid tot een erg intens album, constateerde ik vannacht nog. Om 3 uur zat ik nog op mijn bed met mijn koptelefoon te mixen aan het geluid van het nummer Losing the Plot. Dat nummer… het leidt tot tranen als ik er alleen maar aan denk, dat gaat over het altijd maar doorgaan, wat er ook gebeurt. De veerkracht.”

Gaat het dan wel echt goed met je?

Lachend: “Niet zo slecht als het nu klinkt. Medicatie helpt me om te rusten en mezelf niet gek te maken. En als ik schrijf over de diepste wanhoop, dan is er altijd nog dat positieve Canadese stukje in me dat zegt (ze fluistert): ‘het komt allemaal goed’. Het is een triest album, maar met een vreugdevol tintje. Zo overleef ik. Al heb ik sombere gedachten, ik giechel godzijdank nog steeds.”

Nog altijd zing je nummers als Ironic en Hand in My Pocket, zou je het kunnen maken om dat niet meer te doen?

“Haha, dat zou gemeen zijn. Zo’n trut ben ik niet, mensen kunnen gerust zijn. Gelukkig hou ik nog steeds van die songs, als ik ze zing, brengt dat me niet per se terug naar de personen of situaties waar ze over gaan, maar wel naar de bijbehorende emotie. De teksten staan nog altijd niet ver van me af. Jagged Little Pill heeft zo veel voor me gedaan. Ik zal dat nooit overtreffen, maar dat is ook niet mijn doel.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden