PlusToneelrecensie

Ahlbom brengt subtiel de liefde terug in een leeg huis

In de tot in detail verzorgde voorstelling Unseen van Jakop Ahlbom voeren de man en vrouw een soort guerillaoorlog met elkaar, maar is ook te zien hoe de liefde terugkeert in een leeg huis.

Hans Smit
De titel Unseen verwijst naar de sfeer in het huis van het naamloze echtpaar. Beeld Bart Grietens
De titel Unseen verwijst naar de sfeer in het huis van het naamloze echtpaar.Beeld Bart Grietens

Bij voorstellingen van Jakop Ahlbom is een beetje oog voor detail mooi meegenomen. Dan zie je ineens een kopje verschuiven op een aanrechtblad, zweeft een kledingstuk of begint een gordijntje uit het niets te bewegen. Dat verwachten van het onverwachte houdt je aandacht al behoorlijk vast, ook in de nieuwe voorstelling Unseen.

Unseen is van een aangename lichtheid, waar in eerdere producties de nadruk soms op de huivering lag. De titel Unseen verwijst niet zozeer naar details die je zouden kunnen ontgaan, maar naar de sfeer in het huis van het naamloze echtpaar, waar we op uitkijken. Een draaischijf in drie parten toont ons hun interieur. Afwisselend hebben we zicht op keuken, slaap- en huiskamer.

Stille wanhoopskreten

De man en de vrouw (bekende Ahlbomgezichten Reinier Schimmel en Silke Hundertmark) zien elkaar echt niet meer staan. Ze gaan hun eigen gang en voeren een soort guerillaoorlog: zij knipt zijn overhemden aan gort, smeert zijn bril in met stroop, hij knipt de stekker van haar radio af en vernielt de bloemen van haar lievelingsplant. Het zijn stille wanhoopskreten, ‘I want to reach out but you are no longer there’ zingen ze elkaar ook toe in de verder woordeloze voorstelling.

Hoe de liefde hier uitdoofde wordt subtiel verklaard door het roestige kinderwagentje dat af en toe voorbij komt rijden. Het verstikkende verdriet om een kind dat er niet meer is, houdt de twee in een wurgende greep. Dat klinkt niet erg aangenaam licht, hoor ik u denken. Nee, dat klopt, die lichtheid doet ook pas zijn intrede met een indringer. ‘Unseen’ is ook hij, onzichtbaar opduikend uit de koelkast of als een slangenmens verdwijnend door een spleet in de muur.

Indringer

Ahlbom liet zich inspireren door de Koreaanse film Bin-Jip en speelt de rol van de indringer gelukkig zelf. Zijn lichaamsbeheersing is adembenemend, zoals hij bijvoorbeeld liefdevol en teder meebeweegt met de vrouw of het hoekige geweld van de man ontwijkt. En hij doet ook iets met een bewegend kopje, én brengt de liefde terug in dit lege huis. In choreografie maar ook in aankleding is Unseen tot in de details verzorgd.

Mimetheater: Unseen

Door Jakop Ahlbom Company
Gezien 24/2, De Meern
Te zien 4/3 t/m 6/3 Theater Bellevue

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden