Plus

Afscheid van de schlagerkoning: 'Heino! Heino! Heino!'

In de Melkweg trad Heino zondagavond voor de allerlaatste keer op voor het Nederlandse publiek. Oude en nieuwe fans vonden elkaar in hun geestdrift voor de Duitse schlagerzanger.

Oude en nieuwe fans waren gisteren bij het allerlaatste concert van Heino in de Melkweg.Beeld Paul Bergen

Tachtig is hij en na meer dan zes decennia zingen vindt Heino het mooi geweest. '... und Tschüss' (en tot kijk) heet zijn vorig jaar verschenen laatste album laconiek.

Dat hij op zijn afscheidstournee ook de Melkweg aandoet, toch vooral een rockclub, lijkt niet voor de hand te liggen, maar de schlagerkoning boorde de laatste jaren een nieuw, alternatief publiek aan. Zoals ze dat in de muziekwereld zeggen: Heino deed 'een Johnny Cashje'.

Net als die countryzanger op zijn oude dag doet ook Heino het tegenwoordig goed bij een rockpubliek. Het begon in 2013 met het album Mit freundlichen Grüssen, waarop hij Duitse pop- en rocknummers coverde, van Die Ärzte tot zelfs Rammstein. Bij die laatste groep was hij ook te gast tijdens een optreden op Wacken Open Air, een megagroot metalfestival.

Dirndljurken
In de Melkweg houden oude en nieuwe fans elkaar mooi in evenwicht. Bij de nieuwe zijn er nogal wat die er een verkleedfeest van hebben gemaakt: op het hoofd net zo'n platinablonde pruik als Heino, op de neus net zo'n donkere zonnebril. Er lopen zelfs dames in dirndljurken rond. Oud en nieuw vinden elkaar in hun geestdrift voor de zanger. Na vrijwel ieder nummer dat hij zingt, barst een spreekkoor los: 'Heino! Heino! Heino!'

De zanger is gestoken in een zwarte outfit. Op de rug van zijn leren jas prijkt de in glimstenen uitgevoerde eerste letter van zijn naam. De band rockt er stevig op los in de popnummers die Heino zingt, maar vaak ook in zijn eigen, van een nieuwe arrangement voorziene klassiekers als Rosamunda en - ja, dat is gezellig meezingen - 'Ja, ja, die Katja, die hat ja.'

Zwaar rrrronkende r
Zeemansliederen, een specialiteit van het huis, zingt hij natuurlijk ook. Zeemansliederen zullen nooit verloren gaan, zegt Heino. Zelfs als hiphop en heavy metal alweer vergeten zijn, zingen de mensen nog zeemansliederen. Ook als hij praat, doet hij dat met zwaar rrrrrrronkende r. Als hij zingt, valt op dat zijn stem nog altijd zo diep en zwaar klinkt. In de rocknummers lijkt hij de vader van Till Lindemann, de zanger van Rammstein.

De kleinzoon van Heino mag ook twee liedjes zingen. Na te zijn gesjeesd als student medicijnen, wil hij nu net als opa de muziek in. Het zal wel, denkt het publiek, maar een beleefdheidsapplaus kan er op deze dolle avond best vanaf.

Campliefhebbers komen het hele concert al aan hun trekken, maar blijven er bijna in als Heino Das model inzet, zijn versie van de Kraftwerkklassieker The model. Een schlagerkoning zingt een synthesizernummer in een hardrockarrangement: het is nogal een belevenis.

Rode colbert
Tegen het einde van de avond verwisselt de zanger, die eigenlijk Heinz-­Georg Kramm heet, de lange leren jas toch weer voor het rode colbert dat tot zijn standaardoutfit behoort. In medleys zingt hij oude hits als Die Schwarze Barbara en - geweldige titel - Caramba, caracho, ein Whisky'. Eensluidend schreeuwen oude en nieuwe fans het nog maar eens: 'Heino! Heino! Heino!'

Jammer dat hij op zijn afscheidstornee alleen clubs aandoet. Een festival als Lowlands zou hij platspelen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden