PlusAlbumrecensie

Adele zingt scheidingsleed van zich af op nieuw album ‘30’

Vrijdag verschijnt 30, het vierde album van Adele. Het is haar meest openhartige werkstuk.

Peter van Brummelen
null Beeld Simon Emmett
Beeld Simon Emmett

Met vrolijke muziek heeft ze niet veel. Een blij liedje zingen, vooruit, dat zou ze kunnen. Maar een blij liedje schrijven? Geluk inspireert haar als songschrijver totaal niet. Zoals ze al eens zei in 2008, toen ze nog maar 19 jaar oud was en net begon door te breken: “Als ik me niet klote voel, lukt het niet, ben ik bang.”

Tussen 30, het vierde album van Adele dat vrijdag verschijnt, en voorganger 25 gaapt een gat van wel zes jaar. Na het in 2017 beëindigen van een lange tournee verdween ze in een zelfgekozen isolement. Onmogelijk te verbergen voor de buitenwereld was dat er begin dit jaar officieel een einde kwam aan haar huwelijk met Simon Konecki.

Ze trouwde in 2018 met Konecki, maar de twee hadden al veel langer een relatie, waaruit hun nu 9-jarige zoon Angelo voortkwam. Het lijkt informatie die eerder thuishoort in een roddelblad dan in een albumrecensie, maar omdat op 30 de breuk een belangrijk thema is in de songs, is het zaak de feiten even op een rijtje te hebben.

Ellende als inspiratie

Zoals eerder inspireerde al die ellende haar wederom enorm als songschrijver, maar op 30 (dat ze zelf merkwaardig genoeg liever niet ziet omschreven als een echtscheidingsalbum) is de openhartigheid groter dan ooit. In meerdere songs lijkt ze haar ex dan wel haar zoon rechtstreeks toe te zingen.

Eén keer wordt die openheid ongemakkelijk. In het nummer My Little Love zijn opnames verwerkt van gesprekken die ze had met Angelo. Ze maakte die opnames op aanraden van een therapeut, vertelde Adele in een van de zeldzame interviews rond dit album. Zou die therapeut het ook een goed idee vinden dat de zangeres dit soort intieme momenten op de plaat zette? We horen haar zelfs snikken.

Buitencategorie

Muzikaal is het soulvolle My Little Love prachtig, dat wel. De stem van Adele is er nog altijd een van de buitencategorie en het minileger van producers dat aan de plaat werkte, doet er alles aan haar zang zo mooi mogelijk te laten klinken. Wel zeven producers bemoeiden zich met 30, wat betekent dat de sound op het album nogal wat kanten opvliegt.

Er zijn nummers waarop de begeleiding uit hoofdzakelijk of alleen piano bestaat, maar andere songs hebben een orkestratie die in drama en rijkdom doet denken aan de muziek uit Amerikaanse musicalfilms uit de jaren vijftig. Met veel van de producers van 30 werkte Adele ook al op 25. Een verrassende nieuwkomer is Inflo, bij liefhebbers van zwarte muziek bekend van het even mysterieuze als baanbrekende Londense collectief Sault.

Gedurfd ook wel, zo’n samenwerking met iemand uit alternatieve hoek. Bij de totstandkoming van 25 liep een soortgelijke samenwerking met Damon Albarn uit op een totale mislukking. Wat de van Blur en Gorillaz bekende Albarn wilde, was allemaal veel te experimenteel voor Adele, die een groot mainstreampubliek tevreden heeft te houden.

Met Inflo pakt het wel goed uit: het door hem geproduceerde Hold On is het hoogtepunt van 30. Het is een lang, gospelachtig nummer, waarin de zangeres er vocaal telkens weer een schepje bovenop doet. Dat klinkt op de plaat al goed, maar live wordt dit nummer ongetwijfeld vuurwerk.

Ook heel mooi is All Night Parking, een song met de sfeer van een ouderwetse nachtclub ver na middernacht, waarin muziek van jazzpianist Eroll Garner (1921-1977) is gesampeld. Adele zet er een stem bij op die verlopen en meisjesachtig tegelijk klinkt. En denk bij die combinatie maar maar eens niet aan Amy Winehouse.

Adele: 30 (Columbia, verschijnt vrijdag)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden