Saskia Temmink: ‘De voorstelling is uiteraard geen dijenkletser, maar kan wel rollen als het publiek los­komt.

PlusInterview

Actrice Saskia Temmink: ‘Een land dat zijn cultuur niet koestert, is een arm land’

Saskia Temmink: ‘De voorstelling is uiteraard geen dijenkletser, maar kan wel rollen als het publiek los­komt.Beeld Lin Woldendorp

Saskia Temmink keert terug in het DeLaMar Theater met Doet sneeuw pijn. De monoloog over verlies en rouw leverde de actrice ook iets vreugdevols op: een nieuwe liefde.

Haar eerste voorstelling na een pauze van 3,5 maand, op een zondagavond in het Westlandse Naaldwijk, duurde 7 minuten korter dan normaal. “De adrenaline. Ik was zo blij als een kind dat ik weer mocht spelen,” zegt Saskia Temmink (52) een dag later. “De balans tussen vaart maken en rust nemen om de emotie te laten indalen, moet nog even worden bijgesteld.”

In Doet sneeuw pijn houdt Temmink een monoloog, gebaseerd op het gelijknamige boek van journaliste Carolien Spaans. Haar man kwam om het leven bij een skiongeluk. Het stuk is een verslag van haar rouw en haar pogingen haar leven op de rit te houden.

Het stuk ging eind januari in première, maar stopte half maart. Hoe was uw comeback op het toneel?

“Het was heerlijk, maar ik voelde wel weer wat voor topsport zo’n voorstelling is. Ik heb mijn lichaam goed onderhouden tijdens die stille tijd. Heb veel hardgelopen, aan yoga gedaan. Toch merkte ik: ‘Wow, ik ben er echt drie maanden uit geweest.’ Toen de hele ploeg bij elkaar was, dacht ik: ‘Ah fijn, iedereen is er, terug naar normaal.’ Aan de andere kant voel je de veranderingen. Je ziet mensen in de zaal, waar iedereen verspreid zit. Je voelt dat mensen willen lachen, maar zich halverwege inhouden omdat ze zich ineens bewust zijn van de situatie.”

Hoe voelt u dat op het podium?

“Het is een groot verschil met een uitverkochte zaal. Dan merk je dat de mensen in de zaal samen iets beleven, elkaar aanzetten tot lachen. De voorstelling is uiteraard geen dijenkletser, maar kan wel rollen als het publiek ­loskomt. Dat is nu veel minder.”

Ook het napraten, een belangrijk onderdeel na zo’n heftig verhaal, kan nu even niet.

“Dat is echt jammer. Het effect dat de voorstelling heeft op mensen die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt, is zo groot dat ik na afloop vaak nog een uur in de foyer stond. Heel indrukwekkende gesprekken waren dat.”

Hoe vond u het om die persoonlijke rouw­verhalen van het publiek te horen?

“Het kostte uiteraard ook energie, maar meestal deed het me erg goed, omdat je voelt dat je iets doet waar mensen daadwerkelijk iets aan hebben. Juist van het ontbreken van dat gevoel kon ik de afgelopen maanden soms gek worden.”

Was het moeilijk om zo lang niet kunnen spelen?

“Ik begrijp vanzelfsprekend de maatregelen tegen corona, maar ik vond die houding van de politiek tegenover onze sector wel heel pijnlijk. Zo van: die zijn toch nutteloos, die schuiven we wel even aan de kant. Ze zijn daarin helemaal afgedreven van waar het leven over gaat. Een land dat zijn cultuur niet koestert, is een arm land.”

“Tegelijkertijd merk je ook hoe simplistisch mensen over ons vak denken. Als ze je aanraden om lekker op het plein voor je huis te gaan optreden als je zegt dat je het spelen mist, bijvoorbeeld. Er wordt niet begrepen dat wij ook ondernemers zijn, dat er productiebedrijven achter voorstellingen zitten, waar ook weer allemaal mensen werken.”

Wat merkte u persoonlijk?

“Het is een enorme strop. Ik zou van augustus tot december spelen in een productie met veel acteurs. Die gaat niet door. Dat heeft echt consequenties. Ik ben de kostwinner van ons gezin. Dus voel je de effecten je huishouden binnendringen. Dat voelt onveilig.”

Miste u het contact met publiek?

“Ja. Het gevoel dat je mensen kunt raken, is zo bijzonder. Ik geloof dat mensen zich door het verhaal van Carolien getroost, begrepen en verbonden voelen. En er is in de tussentijd weer van alles gebeurd in mijn leven, waardoor ik het anders vertel. Dat wil ik graag laten zien.”

Wat is er dan gebeurd?

“Ik heb een man ontmoet. Net als de hoofdpersoon heeft hij zijn partner verloren. Met hem heb ik daarover veel gesprekken gevoerd. En die zullen zeker invloed hebben op mijn spel.”

U heeft een man ontmoet? Jullie zijn verliefd?

“Ja. Hij kwam naar de voorstelling kijken. Na afloop raakten we aan de praat. Dat is wat theater doet: je even laten reflecteren op je eigen leven. Hij voelde vooraf dat het waarschijnlijk goed zou zijn om weer iets tot zich te nemen over dat onderwerp. Nou, dat bleek voor ons allebei heel goed.”

Weet schrijfster Carolien Spaans dit al?

“Die is de op de hoogte, ja. Raar, hoe dat werkt, hè. Zij verliest haar man, schrijft een prachtig boek, waardoor ik een nieuwe man ontmoet. Het is een mooie gedachte dat er uit zoiets vreselijks ook iets nieuws kan ontstaan. Kunst aapt vaak het dagelijks leven na, maar het lijkt soms ook omgekeerd te gebeuren.”

Doet sneeuw pijn, DeLaMar Theater, zaterdag 11/7, 19.00 en 21.00 uur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden