Sara Luna Zorić als Alma, die in haar eentje naar Bosnië afreist.

Plus Interview

Actrice Sara Luna Zorić (18) over haar eerste hoofdrol: ‘Ik ben vrij stoer’

Sara Luna Zorić als Alma, die in haar eentje naar Bosnië afreist. Beeld Gusto Entertainment

De Amsterdamse Sara Luna Zorić (18) speelt de hoofdrol in Take Me Somewhere Nice over een Bosnisch-Nederlands meisje. ‘Ik weet dat de meeste mensen uit mijn omgeving niet gewend zijn dit soort films te kijken; het is geen snelle feelgoodfilm, maar best zwaar.’ 

“Dit is mijn examenreis!” zegt actrice Sara Luna Zorić (18). Ze heeft net haar festivalpas opgehaald, met Ena Sendi­jarević, de regisseur van Take Me Somewhere Nice, waarin zij haar eerste hoofdrol speelt. De road­movie over een Bosnisch-Nederlands meisje dat een tijd doorbrengt in Bosnië ging begin dit jaar in wereldpremière op het Rotterdamse filmfestival. Sendijarević kreeg er de speciale juryprijs van de Tigerjury.

Nu is de film geselecteerd door de Association pour le cinéma indépendant et sa diffusion (ACID), die zich inzet voor de distributie van jonge, onafhankelijke cinema in Frankrijk. Woensdagavond is de première.

Auditie

“Het is nu al overweldigend,” zegt Zorić, “maar ook gewoon heel vet. Het worden heel volle dagen: interviews, foto’s, interviews, foto’s … En we hebben twee vertoningen met een Q&A. Gelukkig doe ik die samen met Ena. Ik vind het fijn om naar Ena te luisteren; elke keer leer ik iets nieuws, over de film, en over haar kijk op de film. Zelf ­probeer ik dan af en toe een grapje tussendoor te maken, zodat het iets luchtiger wordt. We hebben wel een goede dynamiek op het podium.”

Zorić bemachtigde haar eerste hoofdrol via Facebook. “Ik kreeg een bericht van mijn nicht die het voorbij had zien komen. Zij had er geen tijd voor; misschien was het wel wat voor mij. Ze zochten een meisje tussen de 16 en 20 jaar dat avontuurlijk is. Acteerervaring was niet vereist, Bosnisch spreken was ook niet vereist. Ik ben vrij stoer, heb wel ervaring en spreek Bosnisch, dus ik dacht: kom maar op! Ik was al te laat voor de eerste ronde, maar ik heb een mail gestuurd of ik alsjeblieft nog auditie mocht ­komen doen. Dat mocht, ook omdat ik al ingeschreven stond bij een castingbureau en al theaterervaring had – ik heb acht, negen jaar op de Amsterdamse jeugdtheaterschool gezeten.”

Ze deed auditie toen ze op weg was naar een hiphopfestival in Tilburg. “Ik had allemaal tassen en kampeerspullen bij me, dat moet er vreemd hebben uitgezien. Toen ik na het weekeind thuiskwam, zei ik: ‘Nou papa en mama, het ging best wel goed, volgens mij kan het wel wat worden.’ Zij geloofden er niets van, een hoofdrol in een film; droom maar lekker verder. Pas toen de producenten bij ons over de vloer kwamen, begon het ook bij hen te dagen dat het serieus was.”

Dansen op feestjes

De rol van Alma lijkt Zorić op het lijf geschreven, maar is het niet. Zoals de rol ook niet voor honderd procent op Sendijarević zelf is gebaseerd. “Alma is een rustig meisje. Ze kijkt een beetje de kat uit de boom, maar ze doet ook heel riskante dingen. Dat ze klaar is met school en dan in haar eentje die reis naar Bosnië aandurft, terwijl ze de taal niet echt spreekt, vind ik echt vet. Dat herken ik ook wel. ­Althans, ik ken de taal wel, maar ik kan geen gesprek voeren zonder af en toe te vragen wat een woord betekent.”

Haar vader is Bosnisch, haar moeder Servisch. “Ze waren nog heel jong toen ze tijdens de Joegoslavische oorlog naar Nederland zijn gevlucht. Ik ben in 2000 geboren in Amsterdam, ruim na de oorlog. Thuis sprak ik Bosnisch, buitenshuis Nederlands. Dat vond ik normaal. Sterker: ik vond het gek dat andere mensen geen extra taal hadden die anderen niet konden verstaan. Ik ben opgegroeid met twee culturen: school en vriendjes en vriendinnetjes ­waren erg Nederlands, maar als er kinderen bij ons kwamen eten merkte ik dat het eten dat wij aten niet normaal was. En als ik op feestjes kwam, vond ik het gek dat iedereen niks zat te doen; wij dansen altijd op feestjes.”

Een bewegende pop

Het draait in Take Me Somewhere Nice om identiteit. “Ik was daar nooit zo mee bezig, maar ben er door de film en de gesprekken met Ena en mijn ouders wel meer over gaan nadenken. Mijn ouders zitten er heel anders in dan Ena, en Ena zit er weer anders in dan ik. Voor mij is het geen probleem, maar een gegeven; ik ben er trots op dat ik een extra taal spreek en zie het als een verrijking dat ik in een andere cultuur heb mogen opgroeien. Mijn ouders willen er nog steeds niet veel over vertellen. Dat snap ik wel, zij hebben een heftige tijd gehad. Ena zit tussen mij en mijn ouders in. Zij kwam op 7-jarige leeftijd, toen haar ouders naar ­Nederland vluchtten. Nu maakt ze er een film over.”

De opnamen in Bosnië waren zwaar. “Het duurde zes ­weken en ik was er voor het eerst zonder mijn ouders. En het was heel koud. Ik heb veel nachten in mijn eentje in mijn hotelkamer gezeten en me afgevraagd: waarom doe ik dit eigenlijk? Ik miste mijn familie, ik miste Amsterdam. Ena’s enorme drive heeft me erdoorheen geholpen. Zij had zoiets van: we gaan dit samen doen.”

Actrice Sara Luna Zorić: ‘Ik was voor het eerst zonder mijn ouders in Bosnië.’ Beeld .

“Ik dacht dat Alma en ik basically dezelfde persoon ­waren, maar dat was natuurlijk niet zo. Ik ben heel erg ‘hihihi’, ­Alma is heel statisch, een soort bewegende pop. Ik moest dus wel degelijk switchen. Gelukkig is de film chronologisch opgenomen. Ik ben met de film meegegroeid. ­Zoals Alma zelfbewuster wordt, werd ik dat ook. Ik werd steeds comfortabeler voor de camera.”

Spannend

Vanaf donderdag is Take Me Somewhere Nice ook in de Amsterdamse filmhuizen te zien. “Dat is wel spannend. Na de vertoning in Rotterdam waren er vrienden die zeiden dat ze het supervet vonden. Dan dacht ik: je geeft niet je hele mening, want dat vind jij ook eng. Maar misschien zit dat alleen maar in mijn hoofd. Ik weet dat de meeste mensen uit mijn omgeving niet gewend zijn dit soort films te kijken; het is geen snelle feelgoodfilm, maar best zwaar. Grappig en luchtig, maar ook zwaar. En ik heb mezelf echt blootgegeven, letterlijk en figuurlijk. Ik krijg allemaal sms’jes: superleuk, ik wil je film echt zien. Dan denk ik, leuk, je gaat mijn blote kont zien. Dat vind ik er wel heel spannend aan.”

Onze recensent was bijzonder enthousiast over Take Me Somewhere Nice: ‘Na dit veelbelovende speelfilm­debuut is het vooral te hopen dat Sendijarević niet te lang hoeft te lanterfanten voor ze een volgende film mag maken.’ Je leest de hele recensie hier.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden