Plus

Actrice en zangeres Doris Day (97) leek het eeuwige leven te hebben

Het leek er op dat Doris Day het eeuwige leven had, maar de iconische actrice is op 97-jarige leeftijd overleden.

Actrice Doris Day Beeld AFP

Noem de naam Doris Day in een gezelschap van hoogbejaarden en grote kans dat iemand met een nostalgische blik in de ogen spontaan Que sera sera (whatever will be will be) gaat zingen. Als er toevallig ook een babyboomer in het gezelschap zit, zou hij als tegenreactie zomaar kunnen uitbarsten in het lied Doris Day van Doe Maar: “Hé er is geen bal op de tv/Alleen een film met Doris Day.” 

Het verschil illustreert hoe generatiegebonden de populariteit van Doris Day is. Voor veel tieners in de jaren vijftig was de zangeres en filmster een veilig romantisch idool, voor de rebellerende generatie van de jaren zestig het symbool van de veronderstelde suffe en saaie jaren vijftig. Dat de twee onwrikbare opvattingen nooit zijn veranderd, komt doordat Doris Day op 46 jarige leeftijd met films stopte. In 1968 hield zij het na 39 films voor gezien, zodat haar imago van ‘girl next door’, de keurige jonge vrouw, die wel flirtte met jongens, maar die zich verder niets in het hoofd moesten halen, niet meer veranderde.

Ongeluk

De in 1922 in Cincinnati geboren Doris Mary Anne von Kappelhoff – haar grootouders van beide kanten waren Duitse immigranten – wilde danseres worden, maar moest die ambitie op 15-jarige leeftijd opgeven na bij een auto-ongeluk opgelopen beenletsel. Een geluk bij een ongeluk, want erna ontdekte ze dat ze een goede stem had. 

Haar moeder – haar ouders waren inmiddels gescheiden – deed haar op zangles. Het bleek een goede investering, want als 23-jarige had ze aan het einde van de Tweede Wereldoorlog een enorme hit met Sentimental journey. Al snel was de zangeres, die zich als artiest Doris Day liet noemen, de best betaalde Amerikaanse zangeres.

Drie jaar later maakte ze haar filmdebuut in de musical Romance on the high seas, waarin een stel elkaar van overspel verdenkt. Day verhoogt als nachtclubzangeres de spanning, maar de verdenkingen blijken aan het einde een misverstand. 

Rollen

Er volgde meer lichtvoetig vertier, maar Day wilde dramatischer rollen. In Calamity jane (1953) speelde ze de legendarische vrijgevochten Amerikaanse saloongirl, die optrad in wildwestshows en de aandacht trok met haar ruige levensstijl. 

Er volgden meer interessante rollen, zoals die van jazz-zangeres Ruth Etting in de biopic Love Me Or Leave Me (1955), waarin haar personage bekneld zit in een akelig huwelijk met haar manager (de altijd imponerende James Cagney). Het is veelzeggend dat Day deze heftige rol als de beste in haar carrière beschouwde. Ook met haar optreden van zangeres in Hitchcocks The man who knew too much maakte ze duidelijk dat ze niet alleen brave huisvrouwen wilde spelen. 

Maar na de commerciële flop van de thriller Julie (1956), waarin Day een door haar jaloerse echtgenoot geterroriseerde huisvrouw speelt, was duidelijk wat het publiek wel en niet van haar accepteerde. Vanaf die tijd speelde ze alleen nog rollen waarin men haar graag zag: deugdzame vrouwen, die misschien wel aan seks dachten, maar er niet over dachten om dat vóór het huwelijk in praktijk te brengen. 

Dierenliefhebber

Romantische zwijmelacteurs als Cary Grant en Rock Hudson, met wie ze met Pillow talk (1959) een megasucces had, mochten nog zo charmant zijn, de personages van Doris Day hielden het hoofd koel. Dat veel van deze vrouwen ook een interessant beroep of carrière hebben, verklaart dat Doris Day in sommige kringen als een feministische held wordt gezien. Met die opvatting kon de filmster, die zich na vier huwelijken wat mannen betreft zeker ervaringsdeskundige mocht noemen, uitstekend leven: “Als het waar is dat mannen beesten zijn, moet dat een verklaring zijn voor het feit dat de meeste vrouwen dierenliefhebbers zijn.” 

Wat het over haar huwelijken zegt dat haar dierenliefde tomeloos was, zoals onder andere bleek uit de oprichting van de Doris Day Animal Foundation, mogen we zelf bedenken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden