Plus Interview

Acteur en regisseur Casey Affleck: ‘Nu vertel ík het verhaal’

In zijn debuut als regisseur en scenarist schept acteur Casey Affleck een wereld zonder vrouwen, waarin een vader en dochter moeten zien te overleven. ‘Het is een metafoor voor een gebroken gezin.’

Casey Affleck (links) en Anna Pniowsky in Light of My Life. Beeld Cate Cameron/Black Bear Producti

Tijdens het groepsgesprek op het filmfestival van Berlijn schuift acteur en regisseur Casey Affleck (44) aan met de piepjonge actrice Anna Pniowsky. Dat is logisch – Pniowsky speelt een dragende rol in Light of My Life, de eerste speelfilm die Affleck zelf schreef en regisseerde (in 2010 maakte hij wel al de nepdocumentaire I’m Still Here), maar het voelt toch ook alsof het meisje wordt gebruikt als buffer om al te lastige vragen af te houden. Want wie gaat er nu beginnen over het seksueel wangedrag waar Affleck in 2010 van werd beschuldigd – hij heeft altijd ontkend en is niet veroordeeld – wanneer er een twaalfjarig meisje aan tafel zit en haar ouders meeluisteren vanuit een hoek van de kamer? En dat terwijl de film zeker uitnodigt tot ongemakkelijke vragen.

Light of My Life draait om een vader (gespeeld door Affleck) en diens jonge dochter (Pniowsky) in een postapocalyptische wereld, waar vrijwel alle vrouwen zijn gestorven aan een raadselachtig virus. Het feit dat die dochter, Rag, nu op de drempel van de puberteit staat, is aanleiding voor lastige gesprekken – en voor eindeloze zorgen van de vader, over een wereld die wordt geregeerd door testosteron zonder tegenwicht.

In de discussies tussen vader en dochter lijkt Affleck de lessen te verwerken die hij zelf het afgelopen decennium heeft geleerd. Maar daar praten we dus niet over. Of alleen via omwegen.

Scifimetafoor

“In de kern is het een film over ouderschap,” zegt Affleck, zelf vader van twee zoons van inmiddels 15 en 11 jaar. “De afgelopen jaren van mijn leven hebben om ouderschap gedraaid, dus daar wilde ik iets over vertellen. Dat veranderde enorm na mijn scheiding; je kinderen alleen opvoeden is iets heel anders dan opvoeden in een gezin. Light of My Life is in zekere zin een sciencefictionmetafoor voor het opbreken van dat gezin, beïnvloed door het grotere culturele gesprek dat om me heen plaatsvindt.”

Overigens begon Light of My Life als een verhaal over een vader en een zoon. “Maar mijn zoons, vooral de oudste, wilden absoluut niet dat iemand zou kunnen denken dat de film over ons ging,” lacht Affleck. “Dus werd het een dochter. Die keuze riep direct allerlei interessante vragen op en veranderde het hele verhaal: de gesprekken, gedachten, de zorgen en de lessen die de vader wil overbrengen – alles werd anders. Ik heb daar zelf ook enorm van geleerd. Maar uiteindelijk is de kern gewoon: een ouder en een kind.”

Figuranten op de achtergrond

Al met al heeft Affleck de door Pniowsky opgeworpen buffer niet echt nodig. Hij blijkt er zeer vaardig in om vragen naar zijn hand te zetten. Gevraagd hoe hij ervoor zorgde dat zijn film niet verzandde in uitzichtloze grimmigheid, rakelt hij een amusante en minutenlange anekdote op over hoe hij jaren geleden schrijver Cormac McCarthy ontmoette, wiens roman The Road hij (net als de verfilming ervan) een inspiratiebron noemt.

McCarthy’s klassieker in de postapocalyptica is een verhaal over een vader en een jonge zoon die moeten zien te overleven in een grimmige wereld. “Ik was me niet bewust van die invloed toen ik de film schreef, maar hij is er absoluut,” stelt Affleck. “Net als die van andere films die ik bewonder, van Children of Men tot World War Z. Bovendien: je kunt niet om de conventies van zo’n genre heen.”

Toch wilde hij er zijn eigen draai aan geven. “Wat me tijdens het schrijven intrigeerde, was het idee om een film als World War Z te nemen, waarin het spektakel van een globale schaal is, en dan in te zoomen op twee van de figuranten op de achtergrond. Van die mensen die je in zo’n megafilm heel even in paniek over straat ziet rennen, een gebouw in ziet vluchten en dan weer vergeet. Als ze geen zombies tegenkomen en Brad Pitt niet in de buurt is, wat voor leven hebben zij dan?”

Ruimte voor zichzelf

Het vertellen van verhalen, en hoe verhalen onze levens vormen, staat centraal in Light of My Life. De film opent met een verhaaltje voor het slapen gaan dat de vader aan Rag vertelt. “Het is geen toeval dat zijn verhaal uiteindelijk de basis wordt waarop zij haar onafhankelijkheid bouwt,” vertelt Affleck. “Zij maakt zich klaar om haar eigen verhalen te maken. Dat begint ermee dat ze zegt: dat verhaal van jou, daar heb ik een andere versie van. Daarin maakt ze ruimte voor zichzelf.”

Als filmmaker put Affleck net zo goed uit de verhalen van anderen: de regisseurs met wie hij samenwerkte, de films die hij zag en de filmmakers die hem voorgingen in het schetsen van de wereld na de apocalyps. “Naarmate ik ouder wordt en in meer films heb gespeeld, groeide mijn overtuiging dat ik mijn eigen verhalen zou kunnen vertellen,” zegt hij. “Als acteur ben je dienend – aan de film, de regisseur, aan iemand anders verhaal. Je hebt natuurlijk eigen ideeën over een scène of de betekenis van de film of het personage, maar uiteindelijk doe je wat de regisseur wil. Nu ben ik zelf degene die het verhaal vertelt, en kon ik me volledig richten op wat ik belangrijk vind.”

Casey Affleck 

Casey Affleck (Falmouth, Massachusetts, 1975) acteert al sinds zijn vroege jeugd, net als zijn oudere broer Ben. Hij brak door in 2007, met zijn voor een Oscar genomineerde rol in The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford en een hoofdrol in Gone Baby Gone, het regiedebuut van zijn broer. In 2016 won hij een Oscar voor zijn hoofdrol in Manchester by the Sea. Na de mockumentary I’m Still Here uit 2010 is Light of My Life zijn eerste volwaardige speelfilm als schrijver en regisseur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden