Plus Interview

Acteur Antonio Banderas: ‘De film draait om verzoening’

Acteur Antonio Banderas (59) werkte voor Dolor y gloria voor de achtste keer samen met zijn vriend regisseur Pedro Almodóvar. ‘In het scenario vond ik kanten van hem waar ik niets van wist.’

Antonio Banderas als filmmaker Salvador Mallo in Dolor y gloria. Beeld -

“De pijn van het personage heeft me aangestoken,” zegt Antonio Banderas als hij aanschuift voor een groepsgesprek op het filmfestival van Cannes. Drie dagen geleden schoot het in zijn rug en het blijft een beetje doorzeuren.

Voor zijn personage in Pedro Almodóvars nieuwe film Dolor y gloria, filmmaker Salvador Mallo, is die pijn zo heftig dat hij al jaren niet meer werkt. Zo erg is het met Banderas gelukkig nog niet. Gevraagd hoe hij met allerlei soorten pijn in zijn leven omgaat, antwoord hij droogjes: “Paracetamol. En werken. Als ik in de problemen zit, stort ik me op mijn werk. Ik voel me beschermd als ik voor de ­camera sta, of op de planken.”

Het personage Mallo is een dun verhulde variant op ­Almodóvar zelf – Banderas kopieert in de rol diens ­maniertjes, en kreeg zelfs het karakteristieke stekeltjeskapsel van zijn oude vriend aangemeten. Het is een logische volgende stap in hun samenwerking, die inmiddels bijna veertig jaar teruggaat.

In de jaren tachtig maakten regisseur Almodóvar en ­acteur Banderas een reeks geruchtmakende films. Ze maakten van Almodóvar een filmauteur die meedraaide in de hoogste regionen, en waren voor Banderas een ­opstapje naar een Hollywoodcarrière. Maar samen films maken, lukte vervolgens niet meer. Pas in 2011, ruim twintig jaar na die successen uit de jaren tachtig, stonden de twee weer samen op de set voor La piel que habito.

Echter dan echt

Dolor y gloria lijkt die hernieuwde samenwerking te reflecteren. Het verhaal draait om de toenadering tussen Mallo en acteur Alberto Crespo (Asier Etxeandia), met wie hij ­decennialang gebrouilleerd was. Maar tussen Banderas en Almodóvar was nooit ruzie, haast de acteur zich te vermelden. “We hebben in de twintig jaar herhaaldelijk geprobeerd samen te werken, maar steeds als hij iets voor me had, zat ik al vast aan contracten in Amerika.”

Toch hoorde Banderas in de verwijten die acteur Alberto de regisseur in de film voor de voeten gooit, dingen terug die hij ooit zelf heeft gezegd. “Het eerste wat Pedro zei toen hij me belde over het project, was: ‘Je gaat hier heel veel in herkennen van wat wij hebben meegemaakt.’ Maar lang niet alles is echt. Het is echter dan echt – omdat Almodóvar hier de dingen zegt die hij had willen zeggen, maar nooit zei. Pedro wilde daarmee in het reine komen. Niet als een verontschuldiging, maar om cirkels te sluiten die vele jaren geleden werden geopend – in zijn relatie met ­acteurs, maar ook met zijn moeder en zijn geliefden. De film draait om verzoening.”

Fris en nieuw

Belangrijker dan de elementen die hij uit zijn eigen relatie met Almodóvar herkende, waren voor Banderas juist de kanten van de regisseur die nieuw voor hem waren. “Hoewel ik al heel lang bevriend met hem ben, speelde die vriendschap zich altijd af in een specifiek, afgeschermd universum. Pedro is op zijn privacy gesteld, en er waren duidelijke grenzen aan hoeveel hij prijs wilde geven – die ik altijd heb gerespecteerd. Toen ik het scenario las, las ik daarin zoveel over hem waar ik niets van wist.”

Ook de acteur wilde met de film nieuwe kanten van zichzelf laten zien. “Toen ik na een paar decennia in Hollywood terugkwam naar het universum van Pedro, kwam ik terug met 22 jaar ervaring. Maar hij had geen enkele ­behoefte aan die ervaring! Hij wil dat een acteur fris en nieuw is, ook als hij al veertig jaar acteert. In plaats van daarnaar te luisteren, ging ik de confrontatie aan. Niet dat het op ruzie aankwam, maar het maken van La piel que ­habito was moeizaam. Pas toen ik uiteindelijk de film zag, snapte ik wat hij bedoelde.”

Voor Dolor y gloria heeft Banderas zich volledig overgegeven aan de vernieuwingsdrang van Almodóvar, ook ­omdat hij zelf op zoek was naar een nieuwe richting. Het leverde hem in Cannes de prijs voor beste acteur ­op.

Zijn invulling van Mallo blijft niet hangen in een Almodóvarpersiflage, maar heeft een melancholische lading die nieuw is in de reeks intelligente macho’s die Banderas speelde. “Ik wilde al langer een nieuwe manier van werken vinden, en deze film was de ideale manier om dat te bereiken. Ik heb geprobeerd zo veel mogelijk van de maniertjes en de trucs die ik eerder gebruikte weg te laten – alles wat mensen herkennen als ‘Antonio Banderas’, dus.”

Het draaide vooral om minimalisme, zegt de acteur: minder doen, minder spelen. “Het was lastig, om niet te kunnen leunen op de technieken waarvan ik weet dat ze voor me werken. Maar dat is de makkelijke weg, daar zit geen creativiteit. Creativiteit ligt in het onbekende; in een jungle waar je geen idee hebt waar je bent, maar op jezelf bent aangewezen om je weg eruit te vinden.”

Eigen theater

Het resultaat is een personage dat anders is dan wat we tot nu toe van Banderas zagen. “Toch voelt het voor mij als een logische stap. Ik word volgend jaar zestig, en dat is een moment om opnieuw te bepalen hoe ik voor de camera wil staan. De weg die ik nog te gaan heb in het leven, wordt steeds korter. Dus ik moet scherp voor ogen hebben wat ik nog wil doen in de tijd die me resteert.”

Vandaar ook dat zijn eerste liefde hem weer riep: het theater. “Ik heb de meest romantische manier gevonden om mezelf te ruïneren,” lacht Banderas. “Ik heb een theater gekocht, in mijn geboorteplaats Málaga. Dus als je me volgend jaar weer in een paar heel erg domme films ziet spelen, is dat omdat ik het geld nodig heb!”

Antonio Banderas

De acteur werd in 1960 geboren in Málaga. In zijn jeugd wilde hij profvoetballer worden, maar een gebroken voet gooide op zijn veertiende roet in het eten. Hij stortte zich op het theater. In 1982 speelde hij zijn eerste filmrol in Almodóvars ­debuut Labyrinth of Passion. Hij maakte in enkele jaren nog vier films met hem. In de jaren negentig volgde een succesvolle stap naar Hollywood, met hoofdrollen in films als Evita, Philadelphia en The Mask of Zorro.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden