PlusGalerierecensie

Absurdistische kleiportretten met een duistere kant

Kees Keijer
Erika van kunstenaar Peter Opheim Beeld -
Erika van kunstenaar Peter OpheimBeeld -

Kunstenaars worstelen al eeuwen met de smerige smurrie die olieverf heet. Je kunt het glad smeren om de illusie van de voorstelling zo goed mogelijk te benaderen, maar je kunt het er ook uit laten zien als smerige smurrie. Een van de bekendste voorbeelden is natuurlijk Rembrandt van Rijn, die in zijn late periode verf met een paletmes opbracht. Schilderijen als Het Joodse Bruidje of Lucretia hebben bijvoorbeeld een onwaarschijnlijk ruw oppervlak, maar op een afstand ontstaat een ruimtelijke illusie.

Bij Marian Cramer Projects is een aantal kunstenaars bij elkaar gebracht die het tegenovergestelde doen. Ze schilderen smurrie, maar juist zeer realistisch. En de substantie is verhevigd, driedimensionaal geworden. Ze schilderen steeds klei.

Hyperrealistisch

De jonge Italiaanse kunstenaar Attilio Espo­sito kneedt bijvoorbeeld kleurige stukjes plasticine, die hij vervolgens fotografeert. De foto’s worden bewerkt en dan hyperrealistisch nageschilderd. Dat heeft hij blijkbaar goed geleerd op de academie in Milaan, want het resultaat is zeer overtuigend en laat je nadenken over wat je nou eigenlijk precies ziet. Zijn werk zit in elk geval op de grens tussen realisme en abstractie. Soms ook lijkt een stukje klei een figuur. De verschillende vormen doen dan denken aan draperieën, een bolling wordt een hoofddoek. De combinatie van Esposito’s kleuren, waarin allerlei contrasten zijn verwerkt, doet ook sterk denken aan de maniëristische altaarstukken van Pontormo.

Het werk van Ron DeFelice slaat door naar de melige kant. Hij boetseert herkenbare cartoonfiguren als Spongebob, Snoopy, Bugs Bunny, Gumby en Mickey Mouse en schildert ze vervolgens in sublieme, Bob Ross-achtige landschappen.

Beter zijn de schilderijen van Jonny Green, die absurdistischer en verontrustender zijn. Green bouwt sculptuurtjes met modelklei, zwarte elektriciteitstape en andere objecten, zoals een kapotte spaarlamp. De groezelige beeldjes hebben soms een Frankenstein-achtige kwaliteit, waarbij koppen worden vervangen door andere koppen en ogen worden verblind. In het universum van Green ­is niet veel pluis, zoveel is zeker. De manier van schilderen is opnieuw realistisch, waarbij ook allerlei fotografische effecten zoals scherptediepte in het eindresultaat terechtkomen.

De Duitse Peter Opheim, woonachtig in New York, begon met abstracte schilderijen, maar inmiddels heeft hij zich ook tot het ‘klei-isme’ bekeerd. De beeldtaal van zijn schilderijen verwijst soms naar sprookjes, met fantasiefiguren in een donker bos. Ze lijken geestig en ogen vriendelijk, maar hebben ook een duistere kant, die tevens naar boven komt in Opheims absurdistische kleiportretten.

Paint Doh

Wie: Attilio Esposito, Ron DeFelice, Jonny Green, Peter Opheim, Einar Lúdvik Olafsson, Mariah Ferrari
Waar: Marian Cramer Projects, Chopinstraat 31
Te zien: t/m 3 september

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden