Plus Expositie

A Mensch van Eli Content: rauwe portretten van het individu

De tentoonstelling A Mensch van Eli Content bevat rauwe portretten van het individu zoals hij of zij werkelijk is: gebroken, gehavend en met al zijn innerlijke tekortkomingen. 

De hoofden van Content hebben vaak wat griezeligs. Beeld Peter Cox

Hij doet het gewoon. Eli Content plakt bij wijze van lijst hoekige steentjes op de rand van zijn schilderijen. Hamert er een gifgroen latje aan vast. Of timmert er allemaal leeggeknepen verftubes tegenaan.

Geestig ook hoe hij pardoes kitscherige strassteentjes op zijn schilderij plakt.

Uit al die handelingen blijkt een enorme vrijheid; vrijheid om materialen te gebruiken zoals de kunstenaar op dat moment wil.

Vreemd genoeg voelen deze speelse schilderijen tegelijkertijd huiveringwekkend dwangmatig. De vastgeplakte stenen zijn ruw en puntig. Uit sommige schilderijen steken schroeven. De verf ligt met dikke klodders op de meubelplaat en is woest uitgesmeerd.

Op deze schilderijen raast het.

De kunstwerken tonen mensenhoofden, en hoewel sommige met hun open monden vrolijk cartoonesk aandoen, zijn de meeste ook een beetje griezelig. De verfstreepjes die de tanden aangeven zijn dan te lang, niet bedekt door lippen. Een skelettengebit. En de roze huidskleur lijkt daardoor wel erg vlezig, ontveld. Daardoor lijkt er achter al dat onstuimige geschilder iets sinisters te schuilen.

Eli Content is geïnspireerd door Outsider Art en Art Brut van Jean Dubuffet, en dat zie je aan de rauwe schilderstijl. En net als bij Outsider Art voel je dat elke handeling van de kunstenaar betekenisvol moet zijn, vermoedelijk volstrekt evident voor de kunstenaar zelf, maar voor de kijker moeilijker te ontrafelen.

Niet dat dat erg is, trouwens. Het geeft al veel voldoening om te volgen welke oplossingen Content heeft gevonden om zijn schilderijen te vullen. Zo heeft hij in de verf geharkt met een kartelig kartonnetje, dat hij er vervolgens gewoon op heeft geplakt, waardoor het een kroontje wordt. Was dat waar hij spontaan op dat moment dat kartonnetje wilde laten, of was het altijd al de bedoeling om een gekroonde koning af te beelden?

De tentoonstelling heet A Mensch, en alle schilderijen noemt hij portretten. Volgens Content verwijst A Mensch niet naar het uiterlijk aantrekkelijke individu, niet naar de types die hij in de buurt van zijn atelier tegenkomt en omschrijft als ‘fris geschoren en op witte sportschoenen’, maar naar het individu zoals hij of zij werkelijk is: gebroken, gehavend, met al zijn innerlijke tekortkomingen.

Misschien zijn daarom de meeste mensen halfblind. Dan zit er een strassteentje in de ene oogkas, en is het andere oog niet meer dan een zwarte vlek. Soms is dat steentje ook nog overschilderd, en is de geportretteerde dus feitelijk blind.

Op een van de schilderijen zit bovendien een beschilderd brillenglas geplakt. Dat glaasje viel pas na drie rondjes lopen op. Er valt hier steeds iets nieuws te ontdekken; zoveel gebeurt er op Contents schilderijen die heen en weer slingeren tussen schilderplezier en schilderdrift.

A Mensch

Eli Content
Waar
Galerie Onrust, Planciusstraat 7
Te zien t/m 28/9

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden