Plus

20 uur wandelen wordt 17 minuten film: zo gehaast leven we

Topmodel Saskia de Brauw (37) figureert in de expositie Ghosts Don't Walk in Straight Lines, deze week in Foam. In twintig uur loopt ze dwars door het oude New York.

Topmodel Saskia de Brauw: 'Ik hou van New York, ons leven is daar.' Beeld Saskia de Brauw en Vincent van de Wijngaard

"Het worden er ook steeds meer, of lijkt dat maar zo?" ­Saskia de Brauw, afgestudeerd aan de Rietveld Academie en bekend als internationaal topmodel, verbaast zich over de enorme hoeveelheid fietsers die zonder helm het verkeer en zelfs de sneeuw trotseren.

De hele dag zijn zij en haar partner, fotograaf en filmmaker Vincent van de Wijngaard (51), in restaurant Amsterdam om interviews te ­geven. De twee ontmoetten elkaar tien jaar geleden en kregen samen dochter Luna (3).

Los van elkaar vliegen ze de hele wereld over; De Brauw voor catwalkshows en shoots, Van de ­Wijngaard voor het fotograferen van campagnes voor modemerken zoals Louis Vuitton en Dior of vrij werk.

Voor het eerst in lange tijd zijn ze weer samen in Amsterdam, de stad waar ze allebei opgroeiden, voor hun gezamenlijke multimediaproject Ghosts Don't Walk in Straight Lines, dat donderdag opent in Foam.

Na de opening blijven ze, samen met Luna, nog een week vakantie vieren in Amsterdam. "De schoonheid van de stad valt mij ook nog meer op dit keer," zegt De Brauw, "de grachten zijn zo mooi."

Lappendeken
Het koppel woonde jarenlang afwisselend in Parijs en New York, en settelde anderhalf jaar geleden in een brownstone in de wijk Bed Stuy in Brooklyn, New York.

De stad staat centraal in het project, Van de Wijngaard filmde De Brauw tijdens een wandeling van het meest noordelijke puntje van Manhattan naar het zuiden van het eiland, van 225th Street en Broadway tot aan Battery Park.

De Brauw maakte de wandeling in haar eentje, op één dag, in twintig uur (samengevat in 17 minuten film), gekleed in een door de Colombiaans-Franse ontwerper Haider Ackermann ­gemaakt kostuum. "Dat bestaat uit restjes stof, een patchwork, ­geverfd in één kleur. Het is symbolisch voor alle buurten en bewoners van New York, die samen ook een lappendeken vormen."

Het duo vroeg meer mensen wier werk ze bewonderen om mee te werken, zoals designer Matt Watkins. Van de Wijngaard: "Er is een boek dat we allebei heel mooi vinden, Places strange and quiet van Wim Wenders, door hem vormgegeven. We vroegen of hij ons boek wilde ontwerpen en hij zei ja."

De route die de Brauw volgt is off-the-grid, zoveel mogelijk buiten het rechtlijnige New Yorkse stratenpatroon om.

De Brauw: "Ik wilde een meer menselijke lijn lopen, langs plekken waar het oude New York nog voelbaar is en die langzaam vervagen. De route loopt onder meer door het gebied van de Indianen, de Native Americans, om rotsen heen. Die rotsen werden grotendeels met dynamiet opgeblazen om de stad en de straten te kunnen aanleggen, maar in Central Park vind je er nog resten van terug. In het noorden kom ik langs de enige nog bestaande boerderij van Hollandse kolonisten."

Tijdens het filmen viel Van de Wijngaards oog op het kleurenpalet van de straten, dat hem deed denken aan de jaren zestig. "Op straatniveau zijn de meeste elementen uit die tijd verdwenen, maar als je omhoogkijkt, zie je die periode nog wel terug. De buurten worden steeds moderner naarmate je verder richting het noorden van Manhattan wandelt."

Rechte lijnen lopen
Jaren van onderzoek en voorbereiding gingen vooraf aan de dag van het filmen van de wandeling, net als aan ­alle projecten daaromheen. Naast de film met muziek van jazzpianist en componist Jim Beard verschijnt een boek met daarin de foto's van Van de Wijngaard en interviews die De Brauw had met mensen die ze tijdens haar wandeling aansprak.

42nd street Beeld Saskia de Brauw en Vincent van de Wijngaard
Metrostation 50th Street Beeld Saskia de Brauw en Vincent van de Wijngaard

Het project is een commentaar op het ­gehaaste leven in New York en tegelijk is het een ode aan de stad, die van vroeger en die van nu. Een stad vol verhalen; alleen al achter de titel zit een bijzondere geschiedenis.

Van de Wijngaard: "Ik maakte foto's in Doyer Street in Chinatown, en ontdekte dat in die straat bizar veel moorden werden gepleegd in de jaren twintig. De Chinezen geloven dat geesten in een rechte lijn lopen, en dat ze achter je aankomen als je iets verkeerd doet. In Doyer Street zit een heel scherpe bocht, halverwege de straat, daar kunnen de geesten je niet achtervolgen."

De Brauw: "We maakten er 'Ghosts Don't Walk in Straight Lines' van omdat je hoofd tijdens het wandelen gevuld wordt met verhalen van geesten, uit het heden en verleden. En die bewegen zich niet in een rechte lijn."

In de film loopt De Brauw in een traag tempo door de ­straten. "Langzaam door de stad wandelen was voor mij een manier om met het snelle tempo van New York om te kunnen gaan. Al lopend vallen je ook heel andere dingen op." Lange tijd dacht De Brauw dat ze ooit ­terug zou keren naar Amsterdam, maar dat idee heeft ze inmiddels losgelaten.

"Ik hou van New York, ons leven is daar. De mensen zijn vriendelijk, geïnteresseerd, en ­tegelijk ook heel direct. Het is een harde stad, hoog in energie, misschien komt dat door de rotsen waarop het is gebouwd. Iedereen die in de stad woont is daar gekomen om dromen waar te maken, dat is wat alle New Yorkers verbindt - of je nu een taxichauffeur uit Bangladesh bent of een fotomodel. Maar er heerst ook een groot gevoel voor community, mensen helpen elkaar om de buurt schoon te houden, om arme kinderen naar school te kunnen laten gaan. Ze moeten wel, want er is geen sociaal vangnet van de overheid. Vrijwilligerswerk doen is er heel normaal, daar kunnen wij Nederlanders nog wat van leren."

Flamboyante diva
"In New York durven mensen risico's te nemen," zegt Van de Wijngaard. "Modemerken durven het hier aan om met mij te werken, met ­minimale apparatuur, op straat, zonder veel extra belichting. Ik denk niet dat ik dit allemaal had ­bereikt als ik in Nederland was blijven wonen. Hier zeiden mensen altijd dat modefotografie niks voor mij was."

De Brauw vult aan: "Vincent voldoet niet aan het cliché van de modefotograaf als flamboyante diva, hij heeft niks met dat hiërarchische. Ik denk dat zijn manier van werken daarom juist nu zo goed aanslaat, het past bij deze tijd. De jonge generatie in de mode gaat veel meer als gelijken met elkaar om dan vroeger."

Als de minivakantie in Amsterdam straks voorbij is, barst in New York de Fashion Week los en is er daarnaast weer tijd voor nieuwe projecten. Zonder elkaar dit keer.

"Het afgelopen jaar zijn we hier heel intensief mee bezig geweest. We hebben meerdere exposities georganiseerd, in Brooklyn, Londen en nu in Amsterdam. Hierna zijn we allebei toe aan iets anders," zegt Van de Wijngaard. Binnenkort vliegt hij naar Congo voor een fotoserie over het stropen van olifanten. De Brauw: "Ik wil dit jaar juist wat minder reizen en meer bij Luna zijn. Ik ga weer studeren, thuis via de Open University, kunstgeschiedenis, en ik wil leren weven." Natuurlijk is een mogelijke samenwerking in de toekomst niet uitgesloten. De Brauw: "We plannen nooit iets, dingen ontstaan gewoon, dus wie weet."

De publieke opening van de tentoonstelling is op 31 ­januari om 17.30 uur in Foam, aanmelden via Facebook. Het project is tot en met 10 februari te zien.

West 25th Street en Broadway Bridge Beeld Saskia de Brauw en Vincent van de Wijngaard
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden