Kunst & Media Bewaar

Uithuilen en doorlopen, op weg naar Santiago de Compostela

Laat Mij Maar Lopen
Laat Mij Maar Lopen © NPO 1

Doordeweeks schrijft columnist Han Lips hier over wat hem is opgevallen op televisie. Vandaag: Laat Mij Maar Lopen.

Behalve de jaarlijkse zomerhit We Zijn Er Bijna (wekelijks anderhalf miljoen kijkers) heeft Omroep Max sinds vorige week ook het wandelprogramma Laat Mij Maar Lopen, waarin zeven Nederlanders - vier vrouwen, drie mannen - in drie weken een deel van de pelgrimsroute naar Santiago de Compostela lopen. De eerste aflevering van deze 'We zijn er bijna zonder caravans' haalde vorige week een respectabele 600.000 kijkers.

Lips, die graag de pelgrimsroute zou lopen als hij niet ­elke avond tv-verplichtingen had, ging goed zitten voor deze slow-tv. Hij hoorde heel vaak dat de wandelaars 'dingen een plek moesten geven'. Marcella, die in korte tijd twee broers en haar zus verloor, zei: "Soms denk ik wel­eens: heb ik nog wel plek over?"

Soms denk ik wel­eens: heb ik nog wel plek over?

Van San waren beide ouders binnen twee maanden overleden. Hij liep met een beetje as van zijn moeder in een hart en die van zijn vader in een engeltje. San vond een metgezel in Carlos, wiens vader ook al euthanasie had laten plegen en die meeliep 'om mezelf misschien een stukje opnieuw uit te vinden of zo'.

De tweede aflevering was net bezig of Sylvia (gescheiden, nauwelijks contact met haar geëmigreerde dochters) was in tranen en even later volgde Louise, wier man gehandicapt raakte door een auto-immuunziekte.

Alleen de kordate Fleur, die op haar 14de beide benen brak en toen hoorde dat ze nooit meer zou kunnen lopen, stapte vrolijk door - ze was meer van het type 'niet janken, maar doorlopen'. De vooruitblik naar volgende week beloofde echter dat ook Fleur dan in tranen zal uitbarsten.

Dan zijn de vakantiegangers in We Zijn Er Bijna toch een stuk zorgelozer, vond Lips. Maar de onvermijdelijke drone­beelden van het landschap waren weer prachtig.

Reageren? hanlips@parool.nl