Recensie
Acteur Valentijn Dhaenens fungeert als een soort lok-Europeaan
Acteur Valentijn Dhaenens fungeert als een soort lok-Europeaan © Stranger In Paradise

Stranger In Paradise

recensieIn de proloog van Stranger In Paradise - een overrompelende, ritmisch gemonteerde beeldenstroom getoonzet door de nerveuze tonen van Kenji Eno - verbindt regisseur Guido Hendrikx alles met alles.

Aankomst Van Een Trein Op Het Station Van La Ciotat, de allereerste bewegende beelden die de gebroeders Lumière in 1896 publiekelijk vertoonden, met satellietbeelden van de aarde; vermenigvuldigende cellen met nieuwsbeelden van vluchtelingenstromen, kibbelende politici met nog meer vluchtelingen.

Ondertussen orakelt een voice-over in sappig Vlaams over het leven en het verplaatsen van het leven van zuid naar noord, over oorlog en de geboorte van de natiestaat, over de wedloop om schaarse middelen en over het lijden van de ander als small screen-entertainment.