Kunst & Media Bewaar

Strafwerk was voor elke bezoeker een feestje

Strafwerk was voor elke bezoeker een feestje
© Het Parool/Eva Plevier

Ook dit seizoen bezoekt Het Parool elk weekend een festival en maakt een verslag aan de hand van vier criteria: de mensen, het eten en drinken, de muziek en de aankleding. Aan de hand daarvan wordt een algemeen oordeel gevormd. Deze week: Strafwerk.

De omgeving mogen we daarom niet inspirerend noemen. Amsterdam kent festivals in de meest mooie bosrijke omgevingen of aan een heerlijke plas, dit festival is er daar helaas niet één van. Daarmee begint Strafwerk sowieso al in de min.

Mensen
Zoals de naam misschien al doet vermoeden zitten de meeste bezoekers nog met hun neus in de boeken en moeten ze zich maandag gewoon weer melden bij hun school. Hier en daar loopt een verdwaalde eind-twintiger of zelfs dertiger rond, maar het gros haalt bij lange na de 25 niet. Wat vooral opvalt is de gemoedelijke sfeer. De reden laten we even buiten beschouwing, maar iedereen is vriendelijk voor elkaar. Stoot je per ongeluk tegen iemand aan, dan krijg je een schouderklopje in plaats van een dodende blik. De meisjes zijn prachtig, de heren een tikkeltje glad en iedereen heeft het zichtbaar naar zijn zin. De zweetdruppels staan op het voorhoofd, de handjes gaan de lucht in en er wordt flink geshuffeld.  

Aankleding
Strafwerk wordt gehouden op sportveld Riekerhaven, wat normaal dienst doet als handbalveld of een andere sport waar een veld van asfalt voor wordt gebruikt. De omgeving mogen we daarom niet inspirerend noemen. Amsterdam kent festivals in de meest mooie bosrijke omgevingen of aan een heerlijke plas, dit festival is er daar helaas niet één van. Daarmee begint Strafwerk sowieso al in de min. Dit jaar hebben ze echter wel meer hun best gedaan. Hun driehoekige logo komt meerdere malen terug bij de verschillende stages, enorme containers geven een industriële uitstraling en laten we het erop houden dat ze hun best doen. Maar het valt niet mee met zo'n locatie.

Ze werken sinds dit jaar met bandjes waar je de gekochte munten laat opzetten. Bij de bar reken je af door je bandje tegen de scanner te houden. Geen gehannes meer met rijen munten in je broekzak. Helaas kun je niet samen één drankje of maaltijd afrekenen met verschillende bandjes, het is dus echt ieder voor zich op Strafwerk.  

Muziek
De hele dag is er eigenlijk voor ieder wat wils. Bij het ene podium wordt er hardere techno gedraaid, bij de andere jackhouse en bij weer een andere deephouse. Heb je genoeg van de ene, loop je zo naar de andere. Kwaliteit van het geluid is goed, niet te hard en bijna nergens loopt de muziek van verschillende podia in elkaar over.  

Eind van de middag is achteraan het terrein de beurt voor de Amsterdamse Tom Trago. Hij fleurt zijn set op met ritmische dynamiek en veel vocals. Soms een beetje duister, daarna een hitje om vervolgens het publiek - iets te abrupt - te verrassen met een vrolijke plaat.  

Wie erg lekker draaide en een zeer sterke set neerzette is Hot Since 82 op het hoofdpodium. Met de oude hit Domino van Oxia kreeg hij het hele publiek mee. Met het avondzonnetje op het gezicht ging iedereen op het grote veld helemaal los. Helaas zakte dit in op het moment dat Skream het overnam - het begin van zijn set was erg eentonig en vlak. Zijn afsluiter met de track 'Bizarre Love Triangle' van New Order was daarentegen wel weer erg pakkend.  

De Groene tent heeft iets weg van de Trouw. De artiesten zetten goede sets neer en er danst een iets ouder publiek. De bezoeker in deze tent heeft duidelijk er meer voor over om naar deze artiesten te komen luisteren, want ze staan niet voor niks in een donkere tent, terwijl buiten de zon schijnt en het 27 graden is. Een ander Trouw-element is dat je - zonder bekend, beroemd of berucht te hoeven zijn - achter de dj-booth mag dansen. Iedereen hoort er in deze tent bij en iedereen is één grote familie. Trouw-resident Job Jobse is dan ook de kers op de taart in deze tent.  

Eten & drinken
Niet heel erg bijzonder. Midden op het veld staan picknicktafels en daar omheen zijn alle eettentjes verzameld. Fijn dat alles zo gecentreerd zit, dan weet je in ieder geval zeker dat je niks van het aanbod over het hoofd ziet. Het aanbod is verder niks bijzonders: friet, kroketten, pizza's, hamburgers, fruit en wafels. Geen apart assorti, maar wat ze serveren is wel vers en goed bereid. En daar tussen de doodgewone tentjes in, staat het steevast goede en bijzondere vleesch noch visch. Deze vegatarische maaltijd is echt heerlijk. Het smaakt stiekem zelfs een beetje naar vlees. De verse groente, de frisse saus en het vriendelijke personeel maken het helemaal af.  

Eindoordeel
Details, aankleding en de extra's op dit festival zijn niet van het hoogste niveau. Het eten is oké, net zoals de aankleding. Maar daar gaat het eigenlijk in de essentie ook niet om. Bij een festival moet de muziek goed zijn en het geluid op de juiste sterkte. Bij Strafwerk waren er verschillende stijlen te horen en dus werd een breed publiek bediend. Het allerbelangrijkste op een festival is dat het publiek wordt opgezweept. Dat is precies wat er bij Strafwerk gebeurde. Je merkt aan het publiek dat ze genoten van de muziek en van elkaar en de rest doet er niet toe. Het was een feestje!