De Britse gitaarpop wordt, zo blijkt elke editie van London Calling opnieuw, geteisterd door conservatisme. Op zich is dat niet zo heel erg, want een behoudende band van Britse bodem is vaak beter te verteren dan groepjes die grossieren in oeverloze en vaak al achterhaalde experimenten. En toch is het jammer dat de zoektocht naar een uniek, eigen geluid zo laag op de agenda is komen te staan.

Guillemots, het viertal rond Fyfe Dangerfield, valt dan ook te prijzen voor de onverschrokkenheid waarmee ze op hun tweede album de verschillende mogelijkheden aftasten. De twee keer dat ze Londing Calling aandeden, was al duidelijk geworden dat Guillemots een buitenbeentje in de huidige Britse popscene is. Een idee dat onderstreept werd op hun debuut Through the windowpane, waarop de band aansluiting zoekt bij Amerikaanse neoprogrockers als Flaming Lips en Mercury Rev.

Voor de fans die de band juist daarom waardeerden zal Red een bittere pil zijn. Want Guillemots lijkt op de zoektocht naar een nieuw geluid de weg volkomen kwijt. Het openingsnummer klinkt nog als Manic street preachers geproduceerd door Hezbollah, waarna de band zich verliest in aalgladde jaren tachtig synthpop en blaartrekkende ballads. Nee, als dít het alternatief is, moest de Britse gitaarpop maar beter conservatief blijven. (Polydor) (JERRY GOOSSENS)