Kunst & Media Bewaar

Kuijt van 'papa die niet mocht spelen' naar 'papa die het fikste'

Kuyt
Kuyt © NPO 1

Doordeweeks schrijft columnist Han Lips hier over wat hem is opgevallen op televisie. Vandaag: Kuyt.

Knarsende voetbalnoppen op een kleedkamervloer, zacht Bijbelgeprevel - gelezen vanaf een iPhone - en vooral veel Rotterdamse nuchterheid en humor. Zonder opsmuk, maar met veel oog voor detail laat de documentaire Kuyt van Deborah van Dam zien wat voorafging aan het moment dat Dirk Kuijt zijn club Feyenoord in mei na achttien jaar naar een vijftiende landstitel schoot.

Met de nadruk op zien, want de documentaire is eerder een filmisch portret van de speler geworden, dan een journalistiek document.

Hierdoor zijn de vaak wat dweperige interviewtjes met (oud-)teamgenoten en trainers die de hoofdrolspeler moeten neerzetten achterwege gelaten en komt de hoofdrolspeler zelf ook weinig aan het woord.

Gelukkig maar, want zoals wel vaker met voetballers: je kunt er beter naar kijken, dan naar luisteren.

De groeven in het voorhoofd van Kuijt, verbeten blikken in de dug-out, shots van zijn vrouw en kinderen die tot het bot getergd het Excelsiorstadion verlaten en de manier waarop hij zich thuis in zijn zwembad laat zakken: het zegt duizendmaal meer over de man dan een nazit bij Studio Sport ooit kan doen.

Kuijt ging van 'de papa die niet mocht spelen' naar 'de papa die het fikste'.

In een parel van een scène zien we hoe Kuijt met hangende schouders thuis komt van de verloren wedstrijd tegen Ajax. Zijn vrouw Gertrude, rots in de branding, geeft hem een zoen.

"Je rug?"

"Alles doet pijn schat."

Geinend: "Toch de leeftijd, hè?"

"Nee, lieverd. Zo voel ik me altijd als ik verloren heb."

Reageren? hanlips@parool.nl