Recensie
Doodslag ***
© UNKNOWN

Doodslag ***

Regie: Pieter Kuijpers
Met: Theo Maassen, Gijs Scholten van Aschat


Voor zijn noodlotsdrama Doodslag liet Pieter Kuijpers zich overduidelijk inspireren door zijn grote voorbeeld Martin Scorsese. Het portret van getormenteerde ambulancebroeders waarmee de film opent, herinnert rechtstreeks aan Bringing out the dead. De scènes waarin hoofdpersoon Max (Theo Maassen) zich beweegt door een door boefjes bevolkt Eindhoven, refereert aan Taxi driver, evenals zijn geïdealiseerde liefde voor een onbereikbare vrouw: de meer dan perfecte verpleegster Maryam Hassouni.

En de complexe dynamiek die later in de film ontstaat tussen Max en de ijdele cabaretier Felix (Gijs Scholten van Aschat) valt niet te bekijken zonder te denken aan The king of comedy, Scorseses gitzwarte komedie die tevens de naam van Kuijpers productiebedrijf Pupkin Film influisterde.

Er had vast nog meer Scorsese ingezeten wanneer Kuijpers, net als eerder in zijn beter geslaagde misdaaddrama TBS, meer ruimte had gelaten aan zijn hoofdrolspeler Theo Maassen: de enige acteur in Nederland die de imploderende intensiteit van Scorseseacteurs als Robert De Niro, Harvey Keitel of Nicolas Cage kan evenaren. Het natuurverschijnsel Maassen - een grote goeiige lobbes bij wie toch altijd een duistere kant doorschemert - wordt in Doodslag helaas ingekapseld door een praterig scenario, dat spanning en drama opoffert voor een maatschappelijk relevant betoog over hufterigheid.

Ambulancechauffeur Max wordt tot een gewelddaad gedreven tijdens zo'n opstootje waarover je te vaak in de krant leest: ziekenauto wil doorrijden, maar opgefokte straatschoffies hinderen de hulpverleners bij het doen van hun werk.

Het incident levert Max een gevangenisstraf op, waarna de film op didactische wijze een reeks kwesties behandelt, zoals de problemen van ex-gedetineerden bij het vinden van werk, of de cultuurkloof tussen de jonge 'kut-Marokkaantjes' die Max het leven zuur maken en hun traditionele ouders. Al net zo didactisch is de vergiftigende rol die de media krijgen toebedeeld in de persoon van opiniemaker Felix.

Scholten van Aschat is soms angstaanjagend ongrijpbaar als de volksmenner, die Max net zo makkelijk als held of als misdadiger afschildert. Maar ook hier verhindert het scenario een echt groots optreden: veel te vaak moet Felix zeggen wat de filmmakers aan het publiek willen uitleggen, in plaats van de veel vileinere teksten die deze zelfkicker in werkelijkheid zou gebruiken.

Hopelijk laat de getalenteerde Kuijpers zich in zijn volgende film niet alleen door de thema's, maar ook de durf en onafhankelijkheid van Scorsese leiden.

Dat zou spannendere cinema opleveren dan de al te voorspelbare Postbus 51-spot die in Doodslag steeds weer om de hoek komt kijken. (Fritz de Jong)