Kunst & Media Bewaar

De geest van Vinkenoog is nog volop aanwezig bij zijn oude schrijfgroep

De Klus bijeen. Met de klok mee vanaf rechtsonder: Merik, Michiel, Frans, Chris, Vera, Tito en Emmy (in het midden op het bed).
De Klus bijeen. Met de klok mee vanaf rechtsonder: Merik, Michiel, Frans, Chris, Vera, Tito en Emmy (in het midden op het bed). © Marc Driessen

Dertig jaar geleden begon Simon Vinkenoog schrijfgroep De Klus. 'Het maakt niet uit wát je zegt, áls je het maar zegt,' riep hij. Dat doen de leden nog wekelijks.

 
Het maakt niet uit wát je zegt, áls je het maar zegt

Simon Vinkenoog, schrijver, dichter en performer, was niet al te streng met poëzie, hij dolde en speelde. Een gedicht mocht, nee moest, dwarrelen, of nog beter: vliegen. Als het maar rechtstreeks uit het hart kwam. 'Hij leerde ons om ons hart uit te storten op papier,' zegt Merik van der Torren (57), al bijna vanaf het begin lid van schrijfgroep De Klus.

Poëziehol
Dat begin was dertig jaar geleden en ter gelegenheid van het jubileum is een uitgave met werk van de leden verschenen: Dertig jaar De Klus, Indruk. Van der Torren was een stille jongeling toen hij zich meldde in het oude busstation in de Van Musschenbroekstraat, dat in de jaren tachtig was omgedoopt tot poëziehol. 'Ik was nogal geïntimideerd door de roerige jongens die om Vinkenoog heen hingen. Maar na de tweede bijeenkomst gaf hij mij een compliment. Goed zo, zei hij. Dat gaf mij vertrouwen.'

Nog elke week komt hij naar de schrijfgroep. Het busstation is verleden tijd. Ook Vinkenoog is er niet meer - hij stierf vier jaar geleden. Nu is een kleine huiskamer in de Derde Oosterparkstraat het trefpunt, een matras met kleurige kussens op de grond en muren behangen met schilderkunst. Tien schrijvers zitten gebogen over hun leesbril en notitieblok. De meesten waren piep toen ze aanschoven. Anderen kwamen later. 'Ik wist al jaren van het bestaan, maar ik vond het doodeng om ter plekke te schrijven,' zegt zestiger Loek Razoux Schultz, anderhalf jaar lid.

Geest van Vinkenoog
De geest van Vinkenoog is nog volop aanwezig. De werkwijze die hij introduceerde, is nooit veranderd: iemand bedenkt een thema en schrijven maar. Niet te lang nadenken, niet te moeilijk doen, laat je hart spreken. Mirjam Al, ook lid van het eerste uur, hoort Vinkenoog nog declameren: 'Laat je stem horen,' riep hij. Hij stimuleerde ons onze gedichten duidelijk voor te dragen. 'Het maakt niet uit wát je zegt, áls je het maar zegt.'


Lees vandaag (31-12) meer in Het Parool.