Kunst & Media Bewaar

De gedachte van zelfmoord was er bij Antonie Kamerling, de wens nooit

Antonie Kamerling in 2006. In De Dood Van Een Vage Prins reconstrueren de mensen die het dichtst bij hem stonden hoe het uiteindelijk zo heeft kunnen lopen.
Antonie Kamerling in 2006. In De Dood Van Een Vage Prins reconstrueren de mensen die het dichtst bij hem stonden hoe het uiteindelijk zo heeft kunnen lopen. © ANP

Op 6 oktober is het vijf jaar geleden dat Antonie Kamerling een einde aan zijn leven maakte. Vandaag zendt RTL4 een documentaire uit over 'de vage prins' die alles mee leek te hebben.

Het was een heel kwetsbare jongen, die gevoelig was voor de meningen van anderen. Moet je nagaan wat volle postzakken fanmail of negatieve reacties doen als je dat wankele, dat labiele, in je hebt

Coen Verbraak

Hij had een leuk gezin, een succesvolle carrière, zag er goed uit, was muzikaal en kon ook nog eens mooi zingen. Op het oog had Antonie Kamerling het allemaal op orde.

Toch maakte hij vijf jaar geleden, na veel depressieve periodes, een einde aan zijn leven. Coen Verbraak maakte een documentaire over Kamerling, waarin hij op zoek gaat naar het waarom, en uitzoekt wanneer de depressies begonnen.

Isa Hoes, de weduwe van Kamerling, schreef in 2013 al het boek Toen Ik Je Zag over Antonie. Maar er waren meer Antonies. Die van filmregisseur Jean van de Velde, die Kamerling 'een vage prins' noemt en met hem samenwerkte in All Stars en De Kleine Blonde Dood. Die van Beau van Erven Dorens, een heel goede vriend. Die van voormalige zwager Albert Verlinde, die Kamerling omschrijft als 'een avonturier die alles wilde meemaken'. Maar ook zeker die van Kristiaan en Liesbeth Kamerling, broer en zus.

In De Dood Van Een Vage Prins reconstrueren de mensen die het dichtst bij hem stonden hoe het uiteindelijk zo heeft kunnen lopen. Wat opvalt: zelfdoding was voor Kamerling altijd al iets om normaal over te praten. Zelfmoord plegen zou een absolute nederlaag zijn, het zou betekenen dat hij het hier niet heeft gered, zei Kamerling in een interview met Theo van Gogh in 1994. De gedachte was er weleens, de wens nooit.

Zo zijn meer oude interviews deel van de documentaire die, als geheel, een zwaarmoedig beeld geeft. 'We kunnen natuurlijk niet in zijn hoofd kruipen en achteraf komt het misschien wijsneuzerig over, maar je hoeft geen psycholoog te zijn om in die interviews met Antonie te zien dat er iets met hem aan de hand is,' zegt Verbraak.

Eerste psychose op jonge leeftijd
Door de manische kant van zijn depressie werden de diepe dalen gemaskeerd en was het voor veel mensen niet duidelijk hoe slecht het eigenlijk ging. Verbraak: 'Wat mij het meeste trof, was dat Kamerling al heel vroeg, nog voordat hij in 1990 in Goede Tijden, Slechte Tijden speelde, zijn eerste psychose heeft gehad. Het was een heel kwetsbare jongen, die gevoelig was voor de meningen van anderen. Moet je nagaan wat volle postzakken fanmail of negatieve reacties doen als je dat wankele, dat labiele, in je hebt.'

Zijn moeder stond daarom ook niet te springen toen Kamerling in 1990 de rol van Peter Kelder in de soap ging vertolken. In tegenstelling tot de documentaire die Verbraak vorig jaar over Martin Bril maakte, werkte de familie van Kamerling volledig mee. Onder anderen door het beschikbaar stellen van oude beelden van een dromerig blond jongetje, vrolijk kanoënd met broer en zus.

De documentaire toont dan ook niet alleen de treurige kant van Kamerlings leven. Er zijn de beelden van hem in de kano, maar ook die van een op het oog volmaakt gelukkige man samen met dochter Vlinder achter de piano - altijd weer die piano. En de lol met Reinout Oerlemans, met wie hij een kleedkamer deelde tijdens hun tijd bij Goede tijden.

Robert Redfordachtige acteur
De camera hield van Kamerling, weet filmregisseur Van de Velde: 'Ik had een fantasie bij Antonie van een soort Robert Redfordachtige acteur. Linksom of rechtsom: je gaat van hem houden.' De documentaire moet meer zijn dan alleen een portret van Kamerling, vindt de maker.

Bij RTL Late Night wordt aansluitend aandacht besteed aan depressies, omdat het een ziekte is die nog lang niet altijd wordt er- en herkend en bovendien veel voorkomt. Onlangs pleegde schrijver Joost Zwagerman zelfmoord, ook na zware depressiviteit.

Aan het einde van de documentaire komt zus Liesbeth Kamerling nog terug op de enorme eenzaamheid die haar broer moet hebben gevoeld tijdens zijn depressies. Of, zoals Antonie het zelf ooit uiterst beklemmend uitdrukte: 'Alsof je levend dood bent, dat is voor mij een depressie.'

De dood van een vage prins, vanavond 21.25 uur, RTL4