Kunst & Media Bewaar

De Dirigent is met hoog Titanicgehalte niet bepaald subtiel

Antonia Branco (Christianne de Bruijn) kreeg nooit een vaste aanstelling bij een gerenommeerd orkest
Antonia Branco (Christianne de Bruijn) kreeg nooit een vaste aanstelling bij een gerenommeerd orkest © Ray van der Bas

Had het niet ietsje subtieler gekund? Dat gevoel overheerst na het zien van deze duidelijk uit noodzaak gemaakte, maar erg melodramatische film over Antonia Brico. Ze werd in Rotterdam geboren en wilde in het New York van de jaren twintig de eerste vrouwelijke dirigent worden.

Aan het begin van de film werkt Antonia (Christanne de Bruijn) nog in een concertgebouw, waar ze bezoekers hun stoel wijst. Als de door haar bewonderde ­Willem Mengelberg komt dirigeren, pakt ze een klapstoeltje en gaat met de bladmuziek op schoot naar hem zitten kijken. Ze wordt ontslagen, maar vindt snel een nieuw baantje als pianist in een travestietenbar. Intussen blijft ze werken aan haar onmogelijke droom.  

Het was Peters waarschijnlijk vooral te doen om de strubbelingen van een vrouwelijke kunstenaar in een volledig door mannen beheerste wereld. Antonia moet drie keer zo hard werken om überhaupt een kans te krijgen als dirigent. Ze wordt in het beste geval door mannen bespot en in het slechtste geval aangerand.

De Dirigent

Regie Maria Peters
Met Christanne de Bruijn, Benjamin Wainwright, Scott Turner Schofield
Te zien in Cinecenter, Filmhallen, Het Ketelhuis, Pathé City, Pathé Tuschinski

Intussen raakt Antonia in de ban van Frank Thomsen (Benjamin Wainwright), die van veel betere afkomst is dan zij. Hun liefdesverhaal volgt de klassieke Titanicformule: de een is rijk, de ander arm en toch slaat de vonk over. En daar gaat het een beetje mis.

Geschilderde achtergronden
De Bruijn, vooral bekend uit musicals, is een prima actrice, maar ze heeft geen enkele chemie met Wainwright, die een zeldzaam mooi ­gezicht heeft, maar ook een zeldzaam ­gebrek aan uitstraling. Zo krachtig als de scènes over Antonia's carrière soms zijn, zo slap en bouquet­romannerig voelen de onderonsjes met Thomsen.

De relatie tussen Antonia en haar stiefmoeder heeft juist te veel contrast. Annet ­Malherbe, opgezadeld met houterige dialogen, gaat volledig over de top als vrekkig secreet. Als Antonia's piano is verdwenen, haalt ze verhaal bij haar moeder. Die is weer eens boos en legt uit dat ze het instrument heeft gebruikt om het fornuis te stoken. 'Zodat ik er soep van kan koken! Uiensoep!' Je schiet er bijna van in de lach.

Op visueel vlak overtuigt De Dirigent wel. De film straalt luxe uit, met prachtige kleuren, een schitterende ­belichting en decors die aan Hollywoodfilms van weleer doen denken. ­Peters probeert niet te verbloemen dat ze in een studio draaide, maar omhelst de romantiek van geschilderde achtergronden. Het is in combinatie met Antonia's urgente strijd net ­genoeg om de aandacht vast te houden.

Wekelijks een overzicht van de nieuwste hotspots, uitgaanstips, films en restaurants in je mailbox? Schrijf je dan nu in voor de Stadsgids-nieuwsbrief van Het Parool.