Kunst & Media Bewaar

Catacombe is visueel sterk, maar wel een misdaadcliché

Willem de Bruin als voetballer Jermaine Slagter, met achter zich Glenn Helder in zijn rol als assistent-trainer
Willem de Bruin als voetballer Jermaine Slagter, met achter zich Glenn Helder in zijn rol als assistent-trainer © Lennart Verstegen

In Catacombe doet regisseur Victor D. Ponten visueel alles goed, maar op sommige momenten kiest hij jammer genoeg voor het platte, vette misdaadcliché.

Voetbal is net de mondiale economie: 80 procent van al het geld dat erin omgaat, komt bij een kleine groep steenrijke spelers terecht. Catacombe opent met de mededeling dat dit verhaal níet over die groep gaat.

Hij gaat over de kelder van het betaald tegen een balletje trappen, waar spelers net genoeg verdienen om van rond te ­komen. Of, als je Jermaine Slagter (Willem de Bruin) heet, bij lange na niet genoeg om een gokverslaving van te onderhouden. Hij leent 50.000 euro bij de verkeerde mensen en dreigt vervolgens in handen te vallen van Chinese matchfixers.  

Victor D. Ponten schreef en regisseerde samen met Jim Taihuttu de hit Rabat (2011) en produceerde diens Wolf (2013). Films die respectievelijk de mooie en de inktzwarte kant van de multiculturele samenleving laten zien. In Catacombe speelt ­afkomst juist geen enkele rol: geld is de enige bepalende factor.

Catacombe

Regie Victor D. Ponten
Met Willem de Bruin, Kevin Janssens, Liliana de Vries
Te zien in Arena, City, FC Hyena, Filmhallen, Kriterion, De Munt

Willem De Bruin blijkt naast rapper, vj en presentator óók een uitstekend acteur te zijn. Hij zuigt vooral in de scènes die zich buiten het voetbalveld afspelen alle aandacht naar zich toe.

Sociaalrealisme
Zijn eenzaamheid is dan voelbaar, of hij nou eet in een wegrestaurant of zijn ex-vrouw probeert te paaien met verhalen over hun eerste ontmoeting ('ik had twintig Triviantkaartjes uit mijn hoofd geleerd om ­indruk op je te maken'). Slagter is een introverte jongen en zijn emoties blijven meestentijds aan de binnenkant; des te knapper dat De Bruin zijn tragiek zo goed naar buiten weet te brengen.

Bij vlagen doet Catacombe denken aan het sobere sociaalrealisme van de gebroeders Dardenne. Op andere momenten kiest Ponten juist voor het platte, vette misdaadcliché. Dat is jammer, net als een nogal onlogische scène waarin Slagter zijn ex-vrouw vraagt om geld tegen hem in te zetten bij een wedkantoor. Het maakt hen beiden onmiddellijk chantabel.

Visueel doet Ponten echter alles goed. Zijn film is lekker duister en dreigend als het verhaal daarom vraagt, maar net zo vaak leeg en troosteloos. Soms zegt het beeld van een bus die over een matig gevulde snelweg rijdt meer dan duizend woorden.

Wekelijks een overzicht van de nieuwste hotspots, uitgaanstips, films en restaurants in je mailbox? Schrijf je dan nu in voor de Stadsgids-nieuwsbrief van Het Parool.