Kunst & Media Bewaar

AKF Sonneveldprijs 2018 voor Glodi Lugungu

Glodi Lugungu kreeg zowel de jury- als de publieksprijs.
Glodi Lugungu kreeg zowel de jury- als de publieksprijs. © Jaap Reedijk

Op het Amsterdams Kleinkunst Festival heeft Glodi Lugungu maandagavond zowel de AKF Sonneveldprijs als de publieksprijs gewonnen.

Volgens de jury van het Amsterdams Kleinkunst Festival is de in Congo geboren, maar in Dommelen opgegroeide Glodi Lugungu een genot om naar te kijken en luisteren.

'Hij is wat slungelig, maar stond zelfverzekerd, met een ontwapenende charme en veel schwung op het toneel. Zijn semi-naïeve presentatie koppelde hij aan enkele sterke en oergeestige verhalen,' aldus het juryrapport.

Lugungu is inderdaad een interessante jongen, die maandag opvallend nonchalant over het podium dartelde en vrijwel direct contact maakte met het publiek. Hij verklaarde zijn afkomst met een paar scherpe grappen en dook vervolgens in zijn familieleven. Ze waren vroeger met negen kinderen thuis, waardoor er altijd wel iemand op het toilet zat.

Publiekslieveling
In een geweldige en opvallend lange scène zette hij de grootste hobby van de Lugunguutjes uiteen: het zogenaamde deurtrekken.

Waagde iemand het om de wc niet op slot te doen, dan trok je aan de deur, waarop de persoon in de wc natuurlijk ook aan de deur begon te trekken. Een krankzinnig en kinderachtig gegeven, maar Lugungu bouwde er een fantastisch verhaal van, dat eerst over de verhoudingen binnen het gezin leek te gaan, maar vervolgens ontspoorde in absurdisme. 

Hij is wat slungelig, maar stond zelfverzekerd, met een ontwapenende charme en veel schwung op het toneel

De jury over Lugungu

De jury noemde het terecht een klassieker in de dop, maar was wel erg vriendelijk voor het vervolg van zijn optreden, dat een paar niveaus lager lag.

De rode draad over zijn studie architectuur was wiebelig en zijn avontuur in een callcenter, waar hij zich een Nederlandse naam aan moest meten, kwam niet echt van de grond. 

Lugungu heeft de wapens in huis om uit te groeien tot een publiekslieveling, maar is gebaat bij stevige begeleiding. 

Selma Visscher
Wie gek is op mooie zinnen, poëtische gedachten en fijnbesnaarde liedjes was het best af bij Selma Visscher. 'Ze toonde zich een veelzijdig performer, met een technisch bijna perfect optreden,' aldus de jury. 

Maar de aan het Conservatorium van Antwerpen geschoolde Visscher is vooral een zeer interessante persoonlijkheid, die zich tijdens haar optreden op een roltrap naar de vierde verdieping positioneerde.

Die roltrap stond plots stil en ze weigerde verder te lopen. Haar was immers beloofd dat ze naar boven gebracht zou worden. 

Een mooie metafoor voor zowel de westerse aanspraak op eeuwigdurend geluk als de behoefte om altijd maar hogerop te komen.

Van Visscher mogen we juist dromen zonder concrete resultaten te boeken. 'Vanaf hier bezien is er ook een beneden' is de prachtige zin waarmee ze zich tevreden stelt met een plek in het midden van de samenleving. 

Veel cabaret is absurd, maar dat van Visscher kun je het best abstract noemen.

Perfect begeleid door haar broer Lars, die op piano en accordeon een onheilspellende soundscape creëert, nam ze de zaal mee in een diffuse wereld. Hoogtepunt was een creatief vluchtelingenlied, waarin niet alleen de westerse grenzen maar zelfs ons hiernamaals gesloten blijkt voor buitenstaanders. 

De jury merkte terecht op dat Visschers optreden wat dynamiek mistte en ook haar theatrale maniertjes mogen gerust een randje minder. Toch voorspelt ondergetekende haar van deze drie finalisten de mooiste toekomst. Zeker in artistiek opzicht.

Stijve bedoening
Over Michel & Tim, de derde finale-act, zijn helaas minder vriendelijke dingen te zeggen. Een zeer studentikoos duo dat duidelijk op De Partizanen wil lijken, maar daarvoor zowel het acteertalent als de creatieve motor mist. 

Het aardigst was het absurde gesprek waarin een stofzuiger zich om heeft laten bouwen tot een menselijk jongetje. Vooral de klassenfoto waarop de knul nog als ouderwetse Bosch staat afgebeeld is een leuke vondst.

Verder bleef hun optreden echter een zeer stijve bedoening met soms bedenkelijke grappen. De jongens hebben bovendien een zichtbaar gebrek aan zelfvertrouwen en dat is niet prettig om naar te kijken. 

De AFK Sonneveldprijs ging eerder naar onder anderen Maarten van Roozendaal en de cabaretduo's Van der Laan en Woe en Yentl en De Boer. Vorig jaar won Lonneke Dort

De prijs is vernoemd naar zanger en cabaretier Wim Sonneveld (1917-1974).

Tip Het Parool

Heb je een nieuwstip of nieuwsfoto? Voeg ons toe op Whatsapp. Liever mailen of anoniem tippen? Bekijk hier hoe dat kan.