Kunst & Media Bewaar

Aan de sixpack van Croft ligt het niet in de nieuwe Tomb Raider

Alicia Vikander is een prima Lara, maar door de fletse dialogen stelt Tomb raider toch teleur.
Alicia Vikander is een prima Lara, maar door de fletse dialogen stelt Tomb raider toch teleur. © Ilzek Kitshoff

Brits pixelmeisje Lara Croft was destijds vet kicken. Maar de twee teleurstellend logge verfilmingen met Angelina Jolie brachten weinig meer dan een dubbele dosis mosterd na de maaltijd. In de nieuwe verfilming draait het verdorie weer om Lara en haar afwezige pappie.

Twintig jaar geleden werd de Britse videogameheldin Lara Croft de eerste superster van het virtuele domein, dat destijds nog in de kinderschoenen stond. Waar de bedenkers de mosterd haalden, werd bij haar debuut in de oerversie van Tomb Raider in 1996 snel duidelijk.

Lara joeg op archeologische schatten en maakte daarbij gebruik van atletische en analytische vaardigheden: in verborgen tempels en tombes ontweek ze boobytraps en gespuis en loste ze raadsels op om schatten te lokaliseren.

Het was de daverende openings­scène uit Steven Spielbergs Raiders Of The Lost Ark opgerekt tot een schier eindeloos avontuur, waarbij de Amerikaanse archeoloog Indiana Jones door een acrobatisch Brits pixelmeisje was vervangen en de toeschouwer deelnemer werd.

Dat was destijds vet kicken. De twee teleurstellend logge verfilmingen met Angelina Jolie brachten weinig meer dan een dubbele dosis mosterd na de maaltijd.

Plotkronkels
Wanneer games tot film worden bewerkt, ondernemen producenten, schrijvers en regisseurs doorgaans vruchteloze en onnodige pogingen om diepgang, motivatie en plotkronkels toe te voegen.

In Lara Croft: Tomb Raider (2001) en Lara Croft: Tomb Raider - The Cradle of Life (2003) worstelde Jolie uitvoerig met een halfbakken vadercomplex dat niets meer dan ballast vormde en de boel danig ophield.

In Tomb Raider, de nieuwe verfilming, draait het verdorie alweer om Lara en haar verschrikkelijk afwezige pappie.

Tomb Raider

Regie Roar Uthaug
Met Alicia Vikander, Dominic West, Walton Goggins, Kristin Scott Thomas
Te zien in Arena, City, De Munt, Tuschinski

De door Alicia Vikander gespeelde heldin wordt tijdens haar eerste avontuur regelmatig overvallen door flashbacks naar een jeugd waarin pappie er nog voor haar was, terwijl ze op zoek gaat naar een mythisch Japans eiland waar hij mogelijk het leven liet.

De film is gebaseerd op de gelijknamige tiende editie van het spel uit 2013, waarin Lara Croft een nieuwe introductie kreeg.

Slaafse nabootsing
De Noorse regisseur Roar Uthaug kwam met de horrorfilm Cold Prey en de rampenfilm The Wave als een bekwame ambachtsman voor de dag. Met de overstap naar het internationale podium slaagt hij er niet in zich boven het maaiveld te verheffen.

Tomb Raider bevat wat beeldcitaten uit de game, maar de slaafse nabootsing van spelmomenten wordt niet afdoende gekoppeld aan de enerverende actiescènes waar het om zou moeten draaien.

Aan Vikander en haar sixpack ligt het niet. De Zweedse Oscarwinnares is een prima Lara voor het fitgirltijdperk, maar haar Britse tongval is verspild aan fletse dialogen en het gammele dramatische raamwerk maakt een potje van scènes die haar motivatie inzichtelijk moeten maken.

Haar tegenstander Walton Goggins stal de show in Tarantino's The Hateful Eight, maar is hier een schurk van bordkarton. Ondanks de schrijnende verspilling van talent zet Uthaug de deur naar een vervolg nadrukkelijk open.

Vikander verdient een herkansing in een pure actiefilm. Zonder pappieprobleem.