PlusAlbumrecensie

Blaudzun keert terug met beste werk tot nog toe

Een geheel eigen geluid maakte van Blaudzun de afgelopen jaren de koning van zijn eigen niche in de Nederlandse pop. Zijn nieuwe album is een steengoede plaat die geheel voor zichzelf spreekt.

Stefan Raatgever
null Beeld

Grootse ambities kunnen Blaudzun (pseudoniem van Johannes Sigmond, 47) niet worden ontzegd. Op zijn nieuwe album Lonely City Exit Wounds poogt de singer-songwriter het nieuwe tijdperk dat aanbreekt na de stilte van de afgelopen twee jaar in muziek te vangen. Volgens zijn platenlabel doet hij dat met een album dat is geschreven alsof het zijn laatste plaat ooit is, maar tegelijk de gedrevenheid heeft van zijn debuut.

Zelf voegt hij daaraan toe: ‘De songs op dit album hebben soms de schijn van opgewektheid, maar zijn in de kern angstaanjagend. Pas nadat je dat ondergaat en meemaakt, is er een kans dat je hun ware aard ontdekt en wellicht troost vindt.’

Het is een toevoeging die Blaudzuns achtste album, zijn eerste in vier jaar, niet nodig heeft. Lonely City Exit Wounds is namelijk een steengoede plaat die geheel voor zichzelf spreekt. Het album klinkt net zo bezeten als zijn beste werk tot nu, Promises of No Man’s Land uit 2014, maar heeft een rijkere, indringendere sound.

Alternatief en poëtisch

Als Sigmond kiest voor een vol arrangement, klinkt het alsof er een complete band in je huiskamer speelt en als hij het klein houdt, lijkt het alsof hij de tekst voor jou persoonlijk in je oor fluistert. Dat hij dat af en toe doet met een wel erg geëxalteerde stem is een neiging die zich na een carrière van inmiddels bijna 15 jaar lastig meer laat bijsturen.

Hoe je er ook over denkt: dat geheel eigen geluid maakte van Blaudzun de afgelopen jaren de koning van zijn eigen niche in de Nederlandse pop. Alternatief en poëtisch, maar vrijwel altijd met oog voor een vloeiende popmelodie.

Het best klinkt Blaudzun op Lonely City Exit Wounds als hij vocaal niet te veel franje toevoegt. Op die manier maakte Sigmond enkele van de beste nummers uit zijn loopbaan. De songs, die tekstueel soms het leven in een lege stad documenteren, vormen daarbij muzikaal een fraai geheel.

Nerveuze toetsen

Hoogtepunten? Ze zijn talrijk. Closer is er zo eentje. Een popsong die tegen de glamrock aanschuurt en zijn verleidelijke gitaarriff optimaal uitvent. En, knap klein gehouden, de mysterieuze seventiespop van Save Me met zijn Simon & Garfunkelgitaarwerk. En dan is er nog Real Hero, een song die je als vintage Blaudzun kunt omschrijven: nerveuze toetsen, troostrijke gitaren en een glorieus poprefrein als apotheose. Ook Running to Meet Sundown valt in die categorie.

Mindere momenten zijn er ook: Dontfuckitup komt niet van de grond als ijl gezongen vingerwijzing en het tweeluik May – met Franse tekstflarden - en June klinkt iets te uitgesponnen.

Ze doen echter niets af aan de onmiskenbare kwaliteit van Lonely City Exit Wounds dat Blaudzun op zijn best serveert.

Pop

Blaudzun
Lonely City Exit Wounds
(V2 Records)

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden