Tugrul Cirakoglu. Beeld Nosh Neneh
Tugrul Cirakoglu.Beeld Nosh Neneh

Afgepeigerd na een volle dag werk ging hij op zijn bevuilde matras liggen

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

Iedere laag met vuil vertelde een verhaal, net als een hoofdstuk uit een boek. Ik kon me inbeelden hoe hij elke ochtend wakker werd op zijn ingezakte, beschimmelde matras tussen bergen afval. Dan at hij iets kant-en-klaars dat in of naast zijn bed lag, zoals een muesli- of chocoladereep. Zelf zijn ontbijt klaarmaken of aan tafel zitten was door al het vuil onmogelijk geworden.

Zijn verlichting werkte niet meer en de gordijnen waren permanent gesloten. Ware het niet dat de plicht riep, zou hij het liefst in bed blijven liggen en sterven. Noodgedwongen duwde hij zichzelf door de bergen met afval naar de badkamer. In de enige ruimte waar hij nog enigszins bewegingsvrijheid had, maakte hij zich gereed voor zijn werkdag als schoonmaker.

Na zich te hebben omgekleed, vertrok hij naar werk. Hier moest hij elke dag de troep van anderen opruimen. Het moet ongetwijfeld een ondraaglijke marteling zijn geweest om dag in, dag uit te weten dat hij aan het einde van zijn dienst terug moest keren naar zijn persoonlijke stuk hel op aarde.

Eenmaal thuis ging hij weer de badkamer in om zichzelf om te kleden. Daarna pakte hij iets te eten of te drinken uit zijn besmeurde koelkast. Deze moest hij wel eerst openwrikken met een keukenmes. Want, net als al het andere in de woning, was ook de koelkast kapot.

Met wat eten en drinken in de hand bewoog hij voorzichtig door het vuilnis naar zijn bed. Dit moest altijd met uiterste zorg gebeuren. Mocht er namelijk iets omvallen dan zou dit voor een urenlange stankexplosie zorgen.

Afgepeigerd na een volle dag werk ging hij op zijn bevuilde matras liggen. Hiervandaan had hij strategisch zicht op de televisie die in de hoek van de kamer stond en net iets boven het afval uitstak.

Zijn avonden bracht hij door met het kijken naar de levens van anderen om zijn eigen leven te vergeten. Het beetje geluk dat hij ervoer kwam van de suikerrijke snacks die zijn hersenen dopamine deden afgeven.

Uit vermoeidheid sukkelde hij na enkele uren in slaap met zijn hoofd op een vergeeld kussen, liggend onder dekens bedekt met urine en ontlasting. ’s Nachts werd hij af en toe wakker door de vele insecten die door de kamer heen zwermden.

Wanneer zijn alarm afging, herhaalde het gehele proces zich weer van A tot Z – als een tijdlus.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden