Patrick MeershoekBeeld Artur Krynicki

Zwarte panters in de Stopera

PlusPatrick Meershoek

Ik ben één keer in mijn leven in de lift geknuffeld. Dat gebeurde op de Stopera. Ik stapte in de lift waar toenmalig wethouder Hannah Belliot stond te wachten. Ze begroette me, en gaf me opdracht dichterbij te komen voor een fatsoenlijke brasa. Ik heb thuis geleerd beleefd te zijn tegen vrouwen die me willen omhelzen en deed gehoorzaam een stap naar voren.

Het was een overweldigende ervaring. Voor wie het nooit heeft mogen meemaken: een Surinaamse brasa is als een verkeersongeluk zonder blikschade. De wethouder hield me zo stevig vast dat ik me afvroeg of ze me aan het knuffelen was of probeerde mij van het leven te beroven. Tegen de tijd dat we op de tweede verdieping waren aangekomen, was ik vergeten wat ik op de Stopera kwam doen.

Belliot maakte indertijd deel uit van een bijzondere lichting bestuurders. Ze was de eerste zwarte stadsdeelvoorzitter geweest en maakte de overstap van Zuidoost naar de Stopera, waar ze gezelschap kreeg van Ahmed Aboutaleb, de eerste wethouder van Marokkaanse afkomst. In Nieuw-West kreeg Achmed Marcouch de voorzittershamer van de deelraad in handen.

Vijftien jaar later kan worden vastgesteld dat het pionierswerk van de drie bestuurders op de Stopera geen doorbraak heeft veroorzaakt. College en raad bleven overwegend spierwit, en vorige week kondigde wethouder Touria Meliani maatregelen aan om ook de gemeentelijke organisatie te verkleuren. Het ambtenarenapparaat heeft veel weg van de Franse Alpen: hoe hoger je komt, hoe witter het wordt.

De belofte van de wethouder verloor een dag later al veel van haar glans toen Saadia Ait-Taleb zich voor de rechter moest ­verantwoorden. In het kort: de ambtenaar kreeg in 2015 opdracht de radicalisering van jonge moslims tegen te gaan, maar werd gedumpt toen het programma het stadsbestuur in verlegenheid dreigde te brengen. Vorige week bleek van alle ernstige beschuldigingen aan haar adres weinig waar.

In 2018 ging Black Panther in première. De zwarte superheldenfilm was in allerlei opzichten baanbrekend. Over de hele wereld konden zwarte kinderen zien dat een zwarte acteur ook een ernstige held kan zijn en niet alleen een clown of drugshandelaar. De film bracht wereldwijd bijna anderhalf ­miljard dollar op, waardoor ook producenten en financiers enthousiast werden over zwarte emancipatie.

Eerlijk is eerlijk: in de ruim twee uur durende film spreekt geen van de acteurs de ambitie uit om als ambtenaar bij de gemeente Amsterdam aan de slag te gaan. Toch is het heldenhout waaruit de kandidaten moeten zijn gesneden. Er zal op hen worden gelet, er zal tegenwerking zijn, hun fouten zullen zwaarder wegen dan hun successen en als het bestuur moet worden beschermd tegen gezichtsverlies, zullen zij zonder pardon voor de bus worden geworpen.

Aantrekkelijk is anders, en toch moet het gebeuren. Voor een volgende generatie, voor de toekomst van de stad en omdat het nu eenmaal is wat superhelden doen. 

Reageren? patrick@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden