Lezersbrieven

'Zwart of wit, wat maakt het uit? Ze komen elkaar na school wel weer tegen'

Het verhaal over scholier Mees (13), de enige witte leerling in de klas, maakte zaterdag emoties los bij Parool-lezers. Van 'méng die scholen' tot 'mengen werkt niet'. Hoe maakbaar is de samenleving?

Beeld Tzenko Stoyanov

Vergeet het maar

Bij het lezen van het artikel over Mees bekruipt mij steeds meer de gedachte dat veel Nederlanders nog altijd denken dat de samenleving - en in dit geval die op scholen - maakbaar is. Helaas is dit niet zo.

Als docent op veel scholen van vmbo-basis tot gymnasium in de Randstad heb ik ook op 'gemengde' scholen gewerkt. Wat gebeurde er in de pauzes? De Marokkanen klitten bij de Marokkanen, de Turken bij de Turken, de 'kaaskoppen' bij de kaaskoppen. Tijdens het surveilleren probeerden mijn collega's en ik allochtone leerlingen ervan te overtuigen onderling Nederlands te spreken, maar denkt u nu echt dat zij dit deden wanneer wij weer doorgelopen waren?

Ook ik ben een voorstander van integratie en gemengde scholen, maar de ervaring heeft mij geleerd: vergeet het maar. Laten wij ons er druk over maken dat alle kinderen goed onderwijs krijgen, op welke of wat voor school is dan niet zo van belang. En is het niet belangrijk dat leerlingen zich prettig voelen op een school? Zwart of wit, wat maakt het uit? Later komen zij elkaar wel weer tegen.
Onno Levits, Noordwijk

Nog witter dan hij al was

Wat een herkenbaar verhaal, van Mees. De enige witte leerling in de klas. Op de bijna geheel witte basisschool was Samir bijna de enige leerling in groep 7 en 8 die géén bijles kreeg, gewoon omdat we die 400 tot 800 euro per maand voor twee tot vier uur bijles per week niet konden betalen. Van de docent kreeg hij een vmbo-basis/kader-advies.

Als enige van zijn hechte vriendengroep kon hij niet mee naar het St. Nicolaaslyceum, dat geen vmbo-afdeling had. We kwamen uit op het Berlage Lyceum, dat Samir tegen het advies van de docent in, op basis van zijn Cito-score, en vast ook vanwege het feit dat hij twee goed opgeleide witte ouders had, in een havo/vwo-brugklas plaatste.

Na dag één kwam Samir nog witter thuis dan hij van zichzelf al was. Ons levendige, drukke clowntje kwam stil en bedrukt uit school. De volgende ochtend ging hij nog stiller en witter naar school, en kwam hij nóg witter thuis. De derde dag was een sportdag. Zeven kleuren scheet hij, toilet op, toilet af. Zijn gezicht vol sproeten leek doorzichtig, de sproeten waren zelfs verbleekt.

Nu had hij een paar dingetjes verteld, dat hij geplaagd werd, of eigenlijk gepest. Hij was de énige witte in de klas, en dan ook nog eens écht wit, met zijn spierwitte huid en witte sprieten. Ze hadden hem uitgelachen en buitengesloten, hij voelde zich er zó alleen en eenzaam. Als een vleugellam vogeltje stapte hij op de fiets.

Ik liep totaal van slag rond in mijn huis. Wat kon ik hieraan doen? Aan het eind van de dag kwam Samir met glanzende ogen en rode wangen thuis en praatte hij als vanouds honderd­uit. De sportdag was moeizaam begonnen, de beweeglijke straatvoetballertjes met grote schreeuwmonden hadden hem aan de kant laten staan. Maar Samir was naar de mentor gestapt, juffrouw De Roode, en die had gezegd: "Je voelt je zeker wel heel erg wit, hè."

Haar begrip en directe benoeming van het probleem hielpen hem over zijn schroom en schaamte heen. Ze hadden een fijn gesprekje gehad en ze had die gassies aangesproken, Samir in een team geduwd en na wat acties werd hij compleet geaccepteerd en opgenomen in de groep, want hé, hij kon wel een balletje trappen. En hij heette nog Samir ook! Nou gap, je bent één van ons!

Samir groeide die dag twee decimeter, liep weer rechtop en ging die maandag, na een weekend doorpraten over wat hij zou willen, een andere school zoeken of blijven, met meer zelfvertrouwen naar school. Al gauw was hij weer, net als op de basisschool, een van de druksten van de klas.

Na twee brugjaren vonden ze hem goed genoeg om naar drie atheneum te gaan. Hij heeft in één streep zijn diploma behaald en geeft nu les, als collega van zijn oud-docent, op zijn oude basisschool.

Nog steeds vind ik van dat het stads­bestuur én het ministerie van Onderwijs scholen, in het basis- én voortgezet onderwijs, moeten mengen. Schaf de verzuiling af, godsdienst is iets voor thuis, geef ze les in humanisme, filosofie, maatschappijleer, met kennisoverdracht over alle godsdiensten. En méng die scholen. Dáár begint de integratie en assimilatie.
Marlies vd Riet, Amsterdam

Sombere trend

We zien in Amsterdam een dreigende terugval in de tolerantie van homoseksualiteit.

Onze stad is voorbijgestreefd door Berlijn als gay capital van Europa. Eerst wordt een homostel op de pont achter CS in elkaar geslagen en vervolgens wordt in West en Nieuw-West een flyer verspreid met een haatzaaiende boodschap tegen homo's.

Volgens de Volkskrant is een groepering rond de Turkse prediker en schrijver Adnan Oktar verantwoordelijk voor verspreiding van de flyer. Volgens de getuigenbeschrijving hebben de twee daders van het incident op de pont een 'licht getint uiterlijk'.

Zaterdag plaatste Het Parool een artikel over het Waterlant College in Noord, waar een autochtone leerling werd weggepest door allochtone klasgenoten. Het kan toeval zijn, maar er lijkt sprake van een trend.

Terwijl Geert Wilders terechtstaat voor haatzaaien tegen Marokkanen, worden de oorspronkelijke bewoners van Nederland in toenemende mate gediscrimineerd door de nazaten van de immigranten. De tegenstellingen tussen de bevolkingsgroepen lijken toe te nemen, terwijl het ideaal van de multiculturele samenleving verder uit zicht lijkt te verdwijnen.

De integratie dreigt op een volledige mislukking uit te lopen. Een somber vooruitzicht.
Gosling Wiersma, Amsterdam

Sleutel tot integratie

In Het Parool van zaterdag stonden twee artikelen over de Nederlandse taal en de rol daarvan bij integratie. In het stuk over Mees, die door zijn ouders op een andere school wordt geplaatst, onder andere omdat in de pauze op het schoolplein alleen Turks en Arabisch wordt gesproken, waardoor hij geen aansluiting heeft bij medescholieren.

En in het andere artikel over de politieke groepen M+ en Denk, die PvdA-voorman Achmed Baâdoud verwijten dat hij 'onze kinderen' (lees: Turkse kinderen) onderwijs in eigen taal onthoudt. Pardon? We leven toch in Nederland en de 'eigen taal' is toch Nederlands?

En 'onze kinderen' zijn toch Nederlandse kinderen? Wie is nu aan het segregeren? We zijn allen gebaat bij een goede integratie en daar moet iedereen hard aan trekken. Anders krijgen we het geval van Mees. Nederlands is in dit land de voertaal en sleutel tot integratie.
Hans Kok, Amsterdam

Lees ook de column van Lorianne van Gelder: Laat scholen niet met elkaar concurreren, maar echt samenwerken [+]

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden