Natascha van WeezelBeeld Agata Nowicka

Zoveel shit in twee dagen tijd kon ik niet aan

PlusNatascha van Weezel

Begin vorige week werden mijn eerste lezingen afgezegd. Dat vond ik nogal overdreven. Natuurlijk nam ik corona serieus, maar zolang mensen met koorts thuisbleven zou het toch allemaal wel loslopen?

Afgelopen donderdag werden de maatregelen, zoals bekend, aangescherpt. Mijn mailbox ontplofte bijna. Nu werden al mijn lezingen gecanceld, en ook presentatieklussen en interviews gingen niet door. Sommige opdrachtgevers boden aan om reeds geplande evenementen naar een later tijdstip te verplaatsen. Anderen bliezen de hele boel op voorhand af. Ik vloekte hardop. Als zzp’er ben ik qua inkomen volkomen afhankelijk van dergelijke klussen. Hoe kwam ik nu nog rond?

Ik was nauwelijks bekomen van de schrik toen ik werd gebeld door de uitgeverij. Mijn nieuwe boek komt uit op 1 april en om dat te vieren hadden we een feestelijke presentatie gepland. Wanneer je een jaar lang in je ­eentje achter je laptop aan een boek werkt, is het fijn om het resultaat met het publiek te kunnen delen. “Ik heb slecht nieuws,” hoorde ik aan de andere kant van de lijn. Ik wist genoeg.

Een paar uur later kreeg ik bezorgde appjes van familieleden en vrienden. Mijn vaders steenzetting (een Joods ritueel waarbij de grafsteen een jaar na het overlijden wordt onthuld tijdens een ceremonie) zou dit weekend plaatsvinden. Veel mensen durfden niet meer te komen. Mijn moeder en ik besloten met pijn in ons hart om de steenzetting tot nader order uit te stellen.

Mijn agenda was volkomen leeg geveegd. Wat moest ik nu gaan doen? Ik begon maar met een kopje koffie. Opeens zag ik mijn ketting in de bruine vloeistof drijven. Het slotje stond open, maar de hanger in de vorm van een davidster was nergens te bekennen. Ik kreeg deze ketting van mijn vader voor mijn 23ste verjaardag. Sinds zijn overlijden had ik hem niet meer afgedaan.

Op mijn knieën speurde ik urenlang de vloer af. Niets. Ik keek in de wc-pot en kleedde me uit, terwijl ik hoopte dat ik een dof klapje zou horen. Weer niets. Waar was ik de afgelopen uren geweest? Was de ketting gisteren al losgeraakt en lag de hanger nu ergens op straat?

Een vlaag van paniek overviel me. Voor mijn werk viel vast een oplossing te bedenken, mijn boekpresentatie en zelfs de steenzetting konden worden uitgesteld. Maar deze hanger zou ik nooit meer terugkrijgen.

Ik ging in bed liggen en trok de dekens over me heen. Zoveel shit in twee dagen tijd kon ik niet aan. Ik draaide me om en voelde iets scherps in mijn been prikken. Op mijn dij prijkte de afdruk van een davidster.

Natascha van Weezel (33) is journalist. Elke dinsdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden