Natascha van Weezel. Beeld Artur Krynicki
Natascha van Weezel.Beeld Artur Krynicki

Zouden we niet alle openbare zitplekken moeten vervangen door Free Conversationbankjes?

PlusNatascha van Weezel

Op het Frederiksplein zag ik een opvallend geel bankje waar in zwarte letters: ‘Free Conversation’ op stond. Aan de leuning hingen kaarten met honderd verschillende vragen die je aan toevallige voorbijgangers kunt stellen: ‘Wat is het belangrijkste dat je van je ouders hebt geleerd?’ las ik. En: ‘heb jij je kinderdromen waargemaakt?’ Een stuk dieper dan het gebruikelijke: ‘Lekker weertje, hè?’ of: ‘Hoe gaat het?’ (waarop je uiteraard ‘goed’ moet antwoorden, ook als het helemaal niet goed gaat).

Ik raakte nieuwsgierig en nam uitnodigend plaats op de bank; ik wilde weleens van een wildvreemde horen waar hij of zij midden in de nacht over piekert. Er gebeurde jammer genoeg vrij weinig.

Afgezien van een man, die langdurig naar mijn blote benen staarde, bleef de plek naast me onbezet. Misschien lag het aan de 1,5 metermaatregel, dacht ik. Of misschien kwam het door de Nederlandse cultuur, waarin we gewend zijn om zo veel mogelijk in ons eigen kringetje rond te dwalen.

Dat laatste vind ik jammer. Ik ben groot voorstander van de dialoog. Een woord dat helaas een soft en weeïg imago heeft gekregen. Al in 2004 werd Job Cohen door zijn critici ‘theedrinker’ genoemd. Die onvriendelijk bedoelde bijnaam kreeg hij toebedeeld omdat hij als burgemeester van Amsterdam bij iedereen op bezoek ging. Ook als hij het niet eens was met hun opvattingen en meningen. Cohen wilde hen vooral begrijpen.

Sindsdien is het hokjesdenken in ons land enorm toegenomen. Polarisatie is niet voor niets een modewoord geworden. Zelfs in de Tweede Kamer, ooit bekend om het keurige ‘parlementaire’ taalgebruik, worden termen als ‘teringhond’, ‘eikel’ en ‘psychopaat’ gebruikt. Valt tegen dit wij-zij-denken nog iets te doen?

Volgens mij is er maar één remedie: met elkaar in gesprek gaan. Je zult een ander niet zo snel het mes op de keel zetten als je weet waarvoor iemand doodsbang is of waarvan iemand droomt.

Dus zouden we niet alle openbare zitplekken moeten vervangen door Free Conversation-bankjes met de bijbehorende kaarten? Er zijn uiteraard spelregels nodig: wanneer je niet wilt praten, is dat geen probleem. Niemand wil immers gedwongen worden om tegenover een hem of haar totaal onbekende uit te weiden over z’n liefdesleven, de ziekte van een ouder of merkwaardige guilty pleasures. Maar de stimulans voor een diepgaande conversatie ís er dan in elk geval wel.

We zouden kunnen beginnen met een paar experimenten. Ik stel voor om eerst Willem Engel en Jaap van Dissel samen op de bank zetten. Daarna komen Viola Holt en een niet-magnetische gevaccineerde aan de beurt. Sywert van Lienden koppelen we aan, tja, vermoedelijk de rest van Nederland. En Pieter Omtzigt en Wopke Hoekstra waren natuurlijk altijd al de beste vrienden, maar wellicht zouden zij het gewoon wel gezellig vinden om nóg wat nader tot elkaar te komen.

Natascha van Weezel (1986) is journalist. Elke maandag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? natascha@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden