Beeld Artur Krynicki

Zou de brandweer voor mij ook maar één keer uitrukken?

PlusPatrick Meershoek

Voor de deur van ons huis stonden een paar mensen naar boven te kijken. Ik voegde me nieuwsgierig bij hen en ontdekte boven in de top van een boom onze nieuwe huisgenoot die daar klaaglijk mauwend in het donker op redding zat te wachten. “Ach jee,” zei ik beleefd voor de bühne, maar dat was eerlijk gezegd niet wat ik dacht. Dat kwam neer op een vloek en een zucht: niet alweer!

We hebben sinds een paar maanden dus een huisdier. Aan dynamiek bepaald geen gebrek in het gezin, maar een kitten paste er nog net bij. Een prachtig dier is het, met een tomeloze energie en een formidabele eetlust. Een attractie voor de hele buurt ook: er wordt nu geregeld aan de deur gebeld door wildvreemde kinderen die vragen of ze even naar de kat mogen kijken.

Nu ze wat groter is, laten we haar ook elke dag even naar buiten om de wereld te verkennen. Dat gaat met vallen en opstaan. Vorige week was ze áchter het huis in een boom geklommen en ook toen durfde ze niet meer naar beneden. Met behulp van de sjoelbak wisten we vanuit het slaapkamerraam een loopplank te leggen, waarvan ze na lang smeken van onze kant gebruik maakte, trillend van de zenuwen.

Een goede les, zou je denken, maar nu zat ze aan de andere kant van het huis opnieuw in dezelfde penarie. Dit keer was er publiek aanwezig: de wandelaars keken mij vol verwachting aan. Mijn jongste zoon was ook naar buiten gekomen en stond op het punt in huilen uit te barsten. Er zat niets anders op dan weer een reddingsactie op touw te zetten.

Aan de sjoelbak hadden we nu niets en met onze keukentrap kwam ik niet eens in de buurt. Mijn echtgenote wist dat de brandweer bij wijze van oefening wel katten uit de boom haalt, maar slechts eenmaal per adres. Als we nu zouden bellen, waren we meteen door ons tegoed heen. Een mevrouw met een hond bood ons een schuifladder aan. “Ik houd hem wel vast,” zei mijn vrouw voordat ik het kon zeggen.

Niet veel later stond ik op de bovenste sport van een lange ladder, lieve woordjes schreeuwend naar de poes die van de schrik nog wat hoger klom. Ik klom met hem mee en zag in gedachten ons tweeën in de boom zitten, samen roepend om hulp. Zou de brandweer voor mij ook maar één keer uitrukken? “Sorry mevrouw, we hebben uw man in november ook al eens uit de boom gehaald.”

Het duurde even, maar uiteindelijk lukte het om de kat in zijn nekvel te grijpen en af te dalen. Daar wachtte mijn beloning. Mijn vrouw applaudisseerde en mijn zoon keek naar mij met een zeldzame blik van dankbaarheid en bewondering. De kat niet. Die deed alsof mijn heldendaad de gewoonste zaak van de wereld was en stond alweer luid miauwend bij zijn lege etensbak in de gang. 

Patrick Meershoek is verslaggever van Het Parool en schrijft elke woensdag een column. Lees alle columns hier terug.

Reageren? Mail naar patrick@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden