Plus

Zonder auto ben ik een waardeloze vader

Pepijn Lanen Beeld Corné van der Stelt

Ik krijg een dochter. Ik weet niet wanneer. Ze zeggen vandaag. Elke dag dichter bij vandaag voelt heel specifiek. Ik maak ­afspraken voor volgende week omdat ik weet dat het dan waarschijnlijk al zover is en ik toch niet kan komen.

Toen mijn zoontje geboren moest worden had ik geen idee wat ik ervan moest verwachten. Nu natuurlijk wel een beetje, maar ook weer niet, want: een dochtertje.

"Als die tweede er straks is is je leven écht voorbij," krijg ik vrij vaak als ongevraagd goed advies. Ik weet niet waarom mensen denken dat dat iets is wat ze moeten zeggen tegen mij, of in general tegen mensen die voor de tweede keer in hun bestaan hier op aarde op het punt staan om the miracle of life te realiseren.

Ik ga het vast ook de hele tijd zeggen als zij er straks is en ik mensen tegenkomen die nu hun eerste verwachten of net hebben gerealiseerd of nog niet eens en dan bezig zijn met de tweede. Want zo ben ik en zo gaan die dingen en zo is bovendien het leven.

Ik heb mijn leven de laatste weken opnieuw in­gericht opdat ik zo veel mogelijk "nuttig" in mijn dag kan passen. Ik heb een flink stuk tijd vrij weten te maken om straks weer helemaal kwijt te raken als mijn leven écht voorbij is. Ik bel met Ronald omdat hij ook net twee kinderen heeft en hij zegt dat het echt heftig is, maar hij zegt dat wel lachend.

Ik word overvallen door het gevoel dat ik een auto moet hebben. Nu meteen. Anders ben ik een waardeloze vader. In plaats daarvan laat ik een stoeltje op mijn fiets monteren. Mijn zoontje is er erg over te spreken. In plaats van voorop bij zijn moeder mag hij nu achterop bij zijn vader. Als we samen op stap gaan is hij trots dat hij gepromoveerd is.

Hij roept naar zijn moeder om te laten zien hoe ver hij al is gekomen sinds de dagen dat hij bij haar voorop moest. Hij voelt zich zelfstandig en succesvol, en daardoor ben ik weer trots, want hij heeft het toch maar geflikt.

Ik zie ineens overal in de stad fietsen met hetzelfde stoeltje en maak een mentale notitie om allemaal stickers op die van ons, van hem, te plakken. Geen viezere smaak in de mond dan die van niet uniek zijn. De eindeloze worsteling van de mensheid.

Elk moment dat volgt op het vorige neemt toe in intensiteit. Dat ik nu al voel dat ik later over dit moment iets ga liegen in de trant van: "Ja, toen al voelde ik dat bla bla bla heel verhaal." Als een wandelend vraagteken door het leven. Driedubbele espresso diep keihard in het nu aan het leven.

Alsof de aarde op ieder moment open kan splijten en ons op komt eten en dan na een tijdje goed kauwen weer uitspuugt in een nieuwe realiteit. Maar dan met vier in plaats van drie. Let's. Fuckin'. Go.

Pepijn Lanen (1982), ook bekend als Faberyayo, is rapper, schrijver en tekstschrijver van onder meer De Jeugd van Tegenwoordig en LeLe. Elke zaterdag schrijft hij een column voor Het Parool. In het archief lees je ze allemaal terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden