Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki
Massih Hutak.Beeld Artur Krynicki

Zonder Afrikaanse kunst was het huis een half miljoen meer waard

PlusMassih Hutak

Massih Hutak

Deze week kopte The Washington Post: ‘Een Zwart stel zegt dat een taxateur hen genaaid heeft. Na het ‘witwassen’ van hun huis schoot de waarde omhoog.’

Dit verhaal gaat over Tenisha Tate-Austin en Paul Austin die in Noord-Californië leven en wier huis recent op een kleine miljoen dollar werd getaxeerd. Nadat hun Witte vriendin Jan deed alsof zij de huiseigenaar was, alle familiefoto’s verving door foto’s van haar eigen gezin en de Afrikaanse kunst van de muur haalde, werd het huis tijdens een nieuwe taxatie geraamd op anderhalf miljoen dollar. Het echtpaar heeft het taxatiebedrijf aangeklaagd.

Dit verhaal gaat niet alleen over Tenisha Tate-Austin en Paul Austin. In hetzelfde artikel worden nog twee recente voorbeelden genoemd van een Zwart gezin uit Indiana en een Zwart gezin uit Ohio die met dezelfde ‘witwasingreep’ een hogere taxatiewaarde kregen dan aanvankelijk werd geschat. In één geval werd zelfs het speelgoed van een zesjarige dochter verwijderd tijdens de taxatie.

Een Amerikaanse studie uit 2018 concludeert dat in grootstedelijke gebieden in zogenaamd Zwarte wijken, huizen worden ondergewaardeerd met een gemiddelde van zo’n 50.000 dollar, resulterend in 156 miljard dollar aan verlies.

Dit verhaal gaat niet alleen over de Verenigde Staten. Op de website van de Rijksoverheid is sinds dit voorjaar te lezen: ‘Makelaars en bemiddelaars werken vaak mee aan het verzoek om bepaalde groepen uit te sluiten voor een huurwoning.’ Dit gaat nog niet eens over de omgang en waardering van Zwarte huiseigenaren of huiseigenaren van kleur, maar om het toekennen van een huurhuis aan ‘woningzoekers met een buitenlands klinkende naam’. Het onderzoek toont aan dat discriminatie op de woningmarkt in heel Nederland voorkomt en niet alleen een probleem is van grootstedelijke gebieden. Minister Ollongren verwerpt dit. Ze vindt het ‘alarmerend’ en zegt ‘de aanpak tegen discriminatie te intensiveren’.

Dit verhaal gaat zeker ook over Amsterdam. Dezelfde dag dat ik het artikel las over Tenisha Tate-Austin en Paul Austin, kopte Het Parool : ‘Onderzoek: veel Amsterdamse makelaars zijn bereid te discrimineren bij verhuur’. In het artikel wordt beschreven hoe maar liefst ‘ruim twee derde van de makelaars of bemiddelaars bereid is mee te werken aan discriminerende verzoeken door eigenaren van woningen’. Voor deze onderzoeken wordt gebruikgemaakt van mysterycalls, waarbij een acteur zich voordoet als verhuurder en belt naar bemiddelaars met de wens om bepaalde woningzoekenden uit te sluiten. Deze wens wordt ruimschoots ingewilligd door respondenten die bereid zijn mee te werken aan uitsluiting op basis van migratieachtergrond of taalvaardigheid. Natuurlijk wordt daarin een onderscheid gemaakt tussen de Franse Amsterdammer Jean Philippe en de Pakistaanse Amsterdammer Abdul Razaq.

Hiermee worden twee basale mensenrechten tegelijkertijd geschonden: het recht op gelijke behandeling en het recht op huisvesting. Het is nu aan onze nationale en lokale overheden om met daden deze wanpraktijken te veroordelen, niet enkel met woorden.

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden