Ashgan El-Hamus. Beeld Agata Nowicka

Zonde: kinderen die alles boven de 10 minuten saai vinden

Plus Ashgan El-Hamus

Een rossige baardhaar op een kin. Een moedervlek in de vorm van een hartje, of een traan; hangt er maar net van af waar je staat. Grijsblauwe ogen met te korte wimpers. Een linkerschouder die hangt. Een pukkel.

Ik sta voor een achterlijk groot scherm en kijk vijf minuten lang naar een jongen die loopt. Ik weet niet waarnaartoe, of waarvandaan, maar blijf kijken. Naar de jongen, daar neergezet door Tarkovski, die gewoon loopt – precies zo lang als lopen duurt.

Het lijkt alsof de wereld de laatste jaren steeds sneller is gaan draaien en er steeds meer is om door afgeleid te raken. Er is steeds minder tijd voor steeds meer dingen en ik ben soms bang dat we steeds meer het geduld kwijtraken om écht te kijken, of te laten zien. Dat Netflix en YouTube in sneltreinvaart ons geduld opslokken, tot er niks meer van over is. Want hoe traag het leven soms ook is, we verlangen van onze films dat ze steeds sneller worden. Al jaren probeert heel filmland alles bij te benen: sneller, korter, harder. Als het publiek zich maar niet verveelt. Als het maar niet traag is.

Maar ik sta voor dit achterlijk grote scherm te kijken naar de traagheid zelve en verveel me geen moment.

Film gaat helemaal niet over snel zijn, film gaat nog steeds over niets anders dan geraakt worden op plekken waarvan je niet wist dat je ze had. Hoe snel we ook denken te zijn, gevoel kost nog steeds tijd. Je hart slaat niet van de één op de andere seconde over, verdriet duurt nog steeds dagen of maanden, de liefde soms eindeloos. Dus denk ik dat we niet altijd maar met onze tijd mee moeten rennen, als die tijd simpelweg besluit om te snel te gaan. Op die momenten denk ik dat we het het publiek juist verschuldigd zijn tegen de tijd in te razen.

Want de Tarkovski-jongen weet mij alleen te raken omdat ik de tijd krijg hem te leren kennen, omdat ik inmiddels weet waar zijn moedervlekken wonen, en hoe zijn haar er uitziet als het regent. Pas als je weet hoe iemand beweegt als hij net wakker is, kan hij je hart doen overslaan. En dat is nog steeds het enige echte goud.

Laten we ons publiek en onszelf blijven trainen om de tijd te durven nemen zonder verveeld te raken. Omdat niet alles in een paar minuten gevoeld kan worden, en het zonde zou zijn als we straks een wereld vol kinderen hebben die alles boven de tien minuten saai vinden. Ik gun die kinderen een rijkere wereld dan dat. Een wereld met boeken verslinden en eindeloos films kijken zonder Instagram in een stiekeme linkerhand. Een wereld waarin hun harten langer dan een seconde nodig hebben om over te slaan.

En, ouders: blijf je kinderen uitdagen. Neem een voorbeeld aan mijn schoonvader, die als geen ander een kind opvoedde met Tarkovski als ontbijt. Een kind dat mij opnieuw opvoedde met meer van hetzelfde. Zet je kinderen neer, sluit de gordijnen, leg hun telefoons in de koelkast, en laat Tarkovski ze langzaam onderwijzen. Lessen in traagheid, in lichten uit en hart aan, en de grootste les van al: dat gevoel, godzijdank, nog steeds tijd kost.

Reageren? a.elhamus@parool.nl

Op deze plek wisselen de filmmakers Norbert ter Hall en Ashgan El-Hamus elkaar om de week af.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden