Jessica Kuitenbrouwer.Beeld Artur Krynicki

Zomerse drukte op een vierkante kilometer

PlusJessica Kuitenbrouwer

Achter Artis drijven kinderen op luchtbedden en surfplanken in de vaart. Ouders zitten op klapstoeltjes aan de kade, kletsen wat bij vanachter hun zonnebrillen. Jonge tieners spetteren échte pubers vakkundig nat en veinzen verontwaardiging wanneer die kort daarna een tegenaanval inzetten. Een meisje weet geld los te praten bij haar vader voor een ijsje, waardoor meteen ook alle andere ouders moeten toegeven en er al gauw een optocht kletsnatte kinderen naar de dichtstbijzijnde ijssalon vertrekt.

Het is gezellig.

Ik loop door naar huis. Met iedere stap die ik zet wordt het leven stadser. In het Wertheimpark liggen nog kroelende stellen in het groen en graven honden tussen de bomen, maar de brug over de Muiderstraat in rijdt er alweer een tram. Ik verwonder me over de grote diversiteit van het leven op deze kleine vierkante kilometer en voeg me dan in de Jodenbreestraat bij de eerste echte drukte.

Mensen lopen met grote boodschappentassen en zakken ijs de Albert Heijn uit, of juist de parkeergarage in met bezwete hoofden en hun Kalverstraatbuit. Een hondje zit hijgend te wachten op zijn baas die een praatje maakt. Het baksteen zindert van de hitte. Auto’s zoeven voorbij, fietsers trappen driftig door, de ene rondvaartboot glijdt achter de andere aan de brug onderdoor.

Ik sjok verder en zie op de Zwanenburgwal hoe een stadsgids plotseling de aandacht van haar groep verliest. Ze praat nog even dapper door over de Waterloopleinmarkt en de Stopera, maar draait zich dan halverwege een zin toch maar om, om te kijken wat er achter haar aan de hand is. In het water ligt een man van rond de zeventig. Hij is niet per ongeluk de wal af gestruikeld, of overboord geslagen, maar heeft zich keurig in zijn zwembroek vanaf het houten vlot de gracht in laten zakken. Hij maakt een paar elegante slagen op zijn rug (hij lijkt wel een synchroonzwemmer), sluit even zijn ogen, slaakt een diepe zucht van opluchting en drijft een paar meter door. Dan draait hij naar zijn buik en zwemt richting de Munt. Wanneer hij voorbij het Waterlooplein is, maakt hij rechtsomkeert. 

De toeristen kijken toe, ellebogend, wijzend, giechelend. Ook de gids glimlacht. Ze vangt bijna weer de aandacht, maar dan beginnen de toeristen hardop te lachen. Vanaf het vlot duikt een andere zeventiger in zwembroek het water in voor een paar baantjes. Wanneer de mannen, duidelijk vrienden, elkaar passeren highfiven ze.

De toeristen smullen, de gids lacht mee. Twee handdoekjes liggen op het houten vlot.

Jessica Kuitenbrouwer (1993) is schrijver, ­columnist en audioproducer. Ze schrijft deze zomer over haar leven in de binnenstad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden