Babs Gons. Beeld Artur Krynicki
Babs Gons.Beeld Artur Krynicki

Zodra hij het pak kant-en-klare pannenkoeken in mijn mandje ziet roept hij dat ik ze zelf moet maken

PlusBabs Gons

Babs Gons

“Pepermuntjes,” zegt een oudere heer, “waardoor alles, floep, helemaal opengaat.” Ter demonstratie trekt hij de spieren in zijn gezicht samen en ademt dan met kracht uit. We staan voor de snoepafdeling in een supermarkt in Diemen. De verkoopster scant met haar ogen de schappen af.

“Ik weet niet precies wat u bedoelt.”

“Ik zag het in een reclamefolder, van die snoepjes die floep doen.” Weer trekt de man zijn gezicht samen en ademt hard uit.

De verkoopster praat tegen een apparaatje op haar schouder.

“Nee die hebben we niet,” zegt ze, even later.

Hij lacht naar mij.

“Misschien weet jij het?” Weer dat gezicht.

“Fishermans,” probeer ik.

“Nee,” zegt hij, maar zijn aandacht lijkt zich te verplaatsen van de keelsnoepjes naar mij.

“Jij bent best leuk,” zegt hij. “Ik ben al zeven jaar alleen. Jij niet zeker he.”

“Nee,” zeg ik, “ik ben niet alleen.”

“Weet je hoe oud ik ben? Zevenenzestig,” fluistert hij. “Hoe oud ben jij?”

Ik vertel hem mijn leeftijd. Hij bekijkt me van top tot teen.

“Ik had je veel jonger geschat.”

“Zie je het niet,” fluister ik terug. “De door schade en schande verkregen levenswijsheid, de jaren ervaring, het stof van mijn trots, opgeslagen in de plooien van mijn huid?” Maar hij heeft zich ondertussen al naar het schap van de rookworsten bewogen.

Bij de kassa sta ik weer achter hem. Zodra hij het pak kant-en-klare pannenkoeken in mijn mandje ziet roept hij dat ik ze zelf moet maken en begint heel demonstratief luchtpannenkoeken te bakken. Voordat ik kan antwoorden dat ik heus wel weet hoe je pannenkoeken moet bakken maar dat mijn zoon zoveel eet dat ik het soms niet kan bijhouden, heeft hij zich alweer omgedraaid om een grapje te maken met de kassière. Hij draait zich nog een keer om naar mij.

“Humor, daar red ik het mee.”

Vlak voordat ik mijn straat inrij, zie ik een bord langs de kant van de weg, voor een holistische massageshop staan. ‘Burn-out happens when we avoid being human for too long’. Misschien zou er juist moeten staan, ‘...when we’ve been too human for too long’.

Thuis vertelt zoon dat een vrouw voor hem in de rij niet genoeg geld had voor maandverband. Net op het moment dat hij wilde aanbieden om de rest bij te betalen, liep ze al terug de winkel in om het pak te ruilen voor een goedkoper merk. Ik sla mijn armen om hem heen. Het mag nog even, knuffelen, wie weet hoe lang nog. Hij is nu bijna net zo lang als ik en hij lijkt elke ochtend een centimeter langer uit bed te komen.

In de nacht hoor ik gestommel op de trap. In de ochtend vind ik een lege verpakking pannenkoeken op het aanrecht.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden