Ashgan El-Hamus.Beeld Agata Nowicka

Zodra de pont aanmeert, maakt ze het uit

PlusAshgan El-Hamus

Er is veel gevaarlijk aan films maken, waaronder dit.

Ik zit op de fiets. Het stormt en Lana del Rey gooit mijn oren vol heimwee naar niks. Ik ploeter voort en kijk naar andere voortploeterende mensen, als een van hen ineens naar me glimlacht. Mensen glimlachen anders met Lana del Rey in je oren, en ik sta stil bij hoe fantastisch dit moment is. Hoe perfect de weersomstandigheden passen bij mijn muziek, en hoe ongelooflijk goed terloops die andere fietser die glimlach eruit gooide. Alsof er niet over nagedacht was. Precies zoals je ’m hebben wil. Precies zoals je ’m zou schrijven en regisseren.

Ik rij over een overdreven pittoresk Amsterdams bruggetje, dat mij verder niks doet, en zie een meisje van zestien, ongemakkelijke schouders, net te kort T-shirt, net te lange benen. Met haar te enthousiaste ouders die een voorbijganger hebben gevraagd om een foto te maken. Het meisje tovert een glimlach op haar gezicht. Overdreven breed staat ze daar te glimlachen op een pittoresk bruggetje. Klik. Weg glimlach, hallo frons die bij haar schouders past. Ze zucht keihard, en sloft voor haar ouders uit. Ik juich in mezelf dat ik getuige ben geweest van dit perfecte moment waarop deze boze tiener besloot dat dit absoluut de laatste keer zou zijn dat ze met haar enthousiaste ouders op vakantie ging.

Ik sta op een vrijwel lege pont naast twee mensen die direct verraden worden door hun lichaamstaal. De pont vaart vooruit, zij achteruit. Zij zegt dat hij nooit luistert, maar hij antwoordt te snel dat hij altijd luistert. “Kijk, dat bedoel ik, niemand kan zo snel luisteren en antwoorden tegelijk.” Hij zucht. “Ik zeg wel niks meer.” Zij kijkt naar haar tenen. “Zie je, je luistert niet, ik wil juist dat je iets zegt.” Hij zegt niks meer. Zij heeft wallen. Waarschijnlijk is alles vannacht al duizend keer gezegd met rodewijnmonden.

Ze blijven stil tot de pont aanmeert. Hij geeft haar een vluchtige kus en wenst haar een fijne dag, zij zegt dat ze niet meer wil. Hij luistert niet, dit keer expres. Terwijl ik ze nakijk kan ik niet helpen te denken hoe goed dit was. Dat mensen het onderweg uitmaken, alsof het niet langer wachten kan.

Ik stop een nieuwe soundtrack in mijn oren, eentje die past bij het weer en dit moment, en ik weet dat ie me te pakken heeft: de twilightzone tussen film en het leven. Tussen wat echt is en wat bedacht. Als je niet oppast wordt het leven namelijk niets meer dan een aaneenschakeling aan scènes. Ik stop de muziek. Want deze mensen hebben gewoon een gebroken hart, daar is niks moois aan. Muziek is niet altijd een soundtrack. En die andere ploeterende fietser lachte waarschijnlijk helemaal niet naar mij, maar om een podcast (of iets anders waar mensen tegenwoordig om lachen). Niet alles is een scène, dat weet ik heus wel.

Maar dan raak ik afgeleid. Een man met moeie ogen, pet scheef, werkbroek aan, heeft lunchpauze. Hij deelt een krentenbol met zijn hond.

Het spijt me mensen, maar kijk nou! Alles is een ­scène! Ja, ik zoek soundtracks bij gebroken harten van mensen die ik niet ken, maar het leven is een film, en volwassen mannen die broodjes delen met hun hond laten mij niet koud. Nieuwe soundtrack. Twilight.

Reageren? a.elhamus@parool.nl.

Op deze plek wisselen de filmmakers Norbert ter Hall en Ashgan El-Hamus elkaar om de week af.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden