Paul VugtsBeeld Sjoukje Bierma

Zoals Arie raken meer getuigen klem

PlusPaul Vugts

Arme Arie den Dekker, die zichzelf maandag in brand stak voor het gemeentehuis van Oss. Hij beëindigde in wanhoop zijn leven in de marge, dat definitief was verwoest nadat hij had gedaan wat de overheid ons vraagt te doen: getuigen als je van een misdrijf weet.

Hij had de politie in 2018 keurig verteld dat hij acht knallen had gehoord en een blauwe Audi had zien wegscheuren van wat een liquidatie zou blijken.

De daders vergaven het Arie niet dat hij had gesnitcht en ­­­­­­staken zijn huis in brand. Zelf ontkwam hij ternauwernood, maar zijn geliefde honden niet.

Hij werd opgenomen in een getuigenbeschermings­programma, maar daar weer uitgegooid omdat hij daarover in al zijn eenzaamheid een kennis in vertrouwen had genomen op het vakantiepark waar hij was ondergebracht.

Praten is een doodzonde voor beschermde getuigen.

Arie werd uit zijn vertrouwde Oss geweerd, want was als doelwit van criminelen een gevaar voor ‘de onschuldige burgers’. Werd hij daar zelf dan niet meer toe gerekend?! Arie draaide zich vast in zijn wrok en sloeg de hand aan zichzelf.

Zijn zelfverkozen dood is een triest dieptepunt, maar van belangrijke getuigen met het ­nijpende gevoel dat de overheid ze ijskoud dumpt zodra de buit binnen is, ken ik veel voorbeelden.

Soms schreeuwen ze hun diepe frustraties van de daken, een enkele keer in bestsellers, zoals Astrid Holleeder. Anderen uiten hun desillusies in rechtszalen, of tegen mij.

In strafdossiers lees ik geregeld verklaringen die beginnen met de notie dat ‘nooit op papier mag komen dat ik met de politie praat’, want ‘anders ga ik eraan’ of woorden van die strekking.

Dat staat doodleuk zwart op wit, met het hele relaas eronder.

Veel getuigen zijn uiteindelijk vermoord, zoals ze al vreesden op het moment dat ze de politie hielpen.

Sleutelgetuigen zijn vaak hele of halve criminelen en manipulatief als goochelaars, maar geregeld is objectief vast te stellen dat de overheid zich uit­eindelijk een onbetrouwbare partner toont – of dat nou komt door kwade trouw, laksheid, incompetentie of een combinatie daarvan.

Het is, kortom, geen prettige aanblik.

Juist de overheid die ons met zoveel klem oproept te melden wat we zien, stelt te vaak teleur als iemand zijn of haar nek uitsteekt door kennis te delen – en vervolgens gevaar loopt.

Een Amsterdammer liet gisteren voor het gemeentehuis van Oss 4000 witte rozen leggen bij de plek waar Arie den Dekker zijn wanhoopsdaad pleegde. Hij deed dat mede namens door getuigenissen in de problemen geraakte lotgenoten.

Om Arie te eren en zo ook een punt te maken namens al die getuigen en hun families die zich vermorzeld voelen tussen de raderen van de rechtsstaat.

Ik ken de bloemenleggers en begrijp hun statement heel goed.

Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als verslaggever.

Reageren? p.vugts@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden