Plus Column

Zo voorzichtig dat het ijs in zijn glas geen geluid maakt

Femke van der Laan Beeld Agata Nowicka

De man aan het tafeltje naast me leest de krant. In het bijna lege café had hij gekozen voor de plek het dichtst bij mij. Er past net een hand tussen onze tafels. Ik kan de pluisjes op zijn jasje zien.

Ik had verwacht dat hij een gesprek zou beginnen.

Dat hij zou willen praten. Dat hij daarom was aangeschoven. Ik zag hem al naar buiten wijzen, door het raam naast me. "Kijk nou toch." Dan zou hij iets zeggen over het weer. Warm. Lente. Zo vroeg al. En ik zou knikken. Maar de man praat niet. Hij leest de krant.

Hij zit voorovergebogen, dicht bij het papier. Ik kijk naar zijn wijsvinger. Langzaam schuift hij langs de woorden. De lippen van de man bewegen, alsof hij voorleest zonder geluid. Dan houdt hij zijn vinger stil en gaat rechtop zitten. Met zijn rechterhand schenkt hij een cola in. Zo voorzichtig dat het ijs in zijn glas geen geluid maakt.

"Zo weet je wat je krijgt."

De man is gestopt met schenken. Zijn blik gaat van mij naar het colaflesje. En dan verder. Naar mijn koffie. "Koffie is altijd anders."

Het klinkt alsof hij het uit wil leggen, zich wil verontschuldigen voor de cola zo 's ochtends vroeg.

"Het kan echt verschillen, ja."

De man kijkt me aan. Hij glimlacht. Blij met de toestemming die ik hem zojuist gaf. Voor cola op de vroege ochtend.

"Behalve de koffie van mijn vrouw. Die smaakte altijd hetzelfde."

Hij kijkt weer naar de krant. Zijn vinger beweegt nog niet. Ik weet niet of hij wil praten of lezen. De vrouw die altijd dezelfde koffie zette, hangt tussen ons in. In de handbrede ruimte tussen onze tafeltjes.

"Is ze er niet meer?"

De vinger blijft staan. De man kijkt me weer aan. "Ze is dement. Ze woont ergens anders." Zijn andere hand gaat de lucht in. Alsof hij gooit. Naar het westen. Naar het stuk van de stad waar zijn vrouw is. Of misschien nog verder. Alsof zijn vrouw nu in Engeland woont. Of Amerika. Ver weg. Aan de andere kant.

Zijn vinger schuift weer verder. Langs de woorden. Af en toe houdt hij stil. Dan reikt zijn andere hand naar de cola.

Ik neem mijn laatste slok koffie. Zachtjes zet ik het kopje neer. Zonder het stille voorlezen van de man te verstoren sta ik op. De vinger schuift naar het begin van het volgende artikel.

Als ik heb afgerekend aan de bar, kijk ik nog een keer om. De man is op mijn plaats gaan zitten. Zijn lege glas is achtergebleven op zijn tafeltje.

Femke van der Laan is journalist. Wekelijks schrijft ze een column voor Het Parool. Lees hier al haar columns terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden