Column

Zo veel dat je niet mag zeggen

Thomas Acda Beeld Wolff

Ik trek een jas aan en pak twee enorme koffers op. Dit wordt een lange wandeling. Er moeten twee gitaren naar Hampe & Berkel op het Spui.

Op de fiets zou zelfmoord zijn, met de taxi blasé en als ik al kan parkeren in de buurt van het Spui moet ik waarschijnlijk net zo ver lopen als nu. Trap af, deur open, lekker weer zeg, koffers neerzetten, deur dichttrekken en daar gaan we.

Als je van je gitaren houdt breng je ze voor onderhoud naar Tom van Berkel. Ik ben gek op mijn gitaren. De meeste hebben meer plezier gebracht en minder gekost dan sommige van mijn kinderen.

Dat mag je helemaal niet zeggen. Maar elke gitarist zal deze grap begrijpen. En vervolgens zeggen dat ik dat niet had mogen zeggen.

Lekker rustig is het in de stad, zeg! Waar zijn alle tourists? Die zitten binnen natuurlijk, te airbnb'en. De mensen op straat zijn locals die hun huis verhuurd hebben en nu onderweg zijn naar iemand anders' bank, daar waar het ooit om begonnen zou zijn. Blij dat ik het denk, niet uitspreek.

Oké, denk ik, fietsende toeristen zijn erger. Een Italiaan op een fiets, iets gevaarlijker is er niet. Mag je ook niet zeggen.

Wat staat daar? De Joes Kloppenbrug? Welke zieke geest...? Ik lees verkeerd. De Joes Kloppenburgbrug. Ik zet mijn zware koffers meteen neer. Och hemel. Dat weet ik nog goed. Joes Kloppenburg.

Er hangt een bordje bij maar dat heb ik niet nodig. Het hele verhaal staat nog steeds met donkere krassen in mijn hart. En ik kende die jongen niet eens.

17 augustus 1996, halfvijf op een vrijdagnacht. Ik lees mezelf terug de geschiedenis in. Vier dronken jongens zoeken ruzie met cafégangers en een zwerver.

Ook twee studenten worden in elkaar gemept. Joes roept: "Kappen nou!" en wordt doodgeslagen. 26 jaar oud.

Mijn hand gaat voor mijn mond. Ik schrik weer. De ouders. Ik heb toen zo vaak aan die ouders gedacht. Je zoon gedraagt zich zoals je zou willen, hij treedt op, beschermend.

Maar dat wil je helemaal niet! Niet nu je de gevolgen weet. Dan denk je: was toch doorgelopen, lieverd. Was toch een keer doorgelopen. Een keer. Deze keer.

De Joes Kloppenburgbrug. Op een dag krijg je om je dapperheid een brug naar je vernoemd. Alles wat we ervan geleerd hebben is dat ik straks mijn kinderen ga vertellen dat wat mij betreft die moed niet hoeft.

Te gevaarlijk. Wat een vreselijke conclusie. Kappen nou. Er is zo veel dat je niet mag zeggen. Zwijgend verder sjokken.

Zelfs denken durf ik niet meer.

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van 'de' Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden