null Beeld Sjoukje Bierma
Beeld Sjoukje Bierma

‘Zo’n Bob Dylan of Neil Young.’ Dan ben je echt een natte tosti als je zoiets met zoveel dedain zegt

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

In de supermarkt liep een jonge man heel ostentatief zonder mondmasker langs de zuivelschappen.

Even later trof ik hem bij de pindakaas. Hij neuriede een bekend wijsje terwijl hij de ene pot na de andere pakte, bekeek, en weer terugzette.

Ik liep achter hem langs, toen hij zacht begon te zingen.

Ik herkende het onmiddellijk.

Keep on rockin’ in the free world,” zong hij, en ik dacht: die man staat daar gewoon mijn Neil Young te kapen. Net als Donald Trump deed toen hij het lied in 2016 inzette voor zijn campagne president van de VS te worden. Young had daarvoor geen toestemming gegeven.

Maar misschien was deze man wel gewoon zijn mondkapje vergeten. Of vergeten op te doen. En was het geen statement.

Keep on rockin’ in the free world,” zong hij weer.

De dubbel-lp Live Rust was mijn eerste plaat. Mijn oudere broers luisterden naar The Beatles, The Rolling Stones, Yes. Daar had ik het niet zo mee. Neil Young was meteen een schot in de roos. Vooral de gitaarsolo’s in Powderfinger en Cortez the Killer.

Ik ben hem behoorlijk trouw gebleven, hoewel hij heel veel uitbracht, met als resultaat dat daar ook mindere albums tussen zaten. Half december struinde ik in de kelder van Concerto door de bakken toen ik een bekend geluid uit de luidsprekers hoorde. De onmiskenbare stem en het niet te imiteren gitaarspel. Ik kende het nummer niet.

De man met het dunne haar die er al werkt zolang ik in de zaak kom, begon af te geven op Neil Young toen een collega van boven hem iets kwam vragen. In de trant van ‘die ouwe zeikerd die maar door bleef gaan’.

Toen ik ging afrekenen, stond het Dunne Haar achter de kassa.

“Ik wil toch graag deze plaat van die ouwe zeikerd,” zei ik.

Het Dunne Haar liet me met een stalen gezicht betalen. “Hij maakt gewoon te veel platen,” zei hij.

Barn heet die nieuwe plaat van Neil Young en zijn band Crazy Horse. Schitterend album. Gruizig, rammelend. ‘Hangt met plakband aan elkaar,’ las ik in een recensie.

Een paar dagen voor ik naar de zingende man in de supermarkt luisterde, had ik in de krant een stuk gelezen over muzikanten die de auteursrechten van hun oeuvre hadden verkocht. Onder wie Neil Young en Bob Dylan.

“Zo’n Bob Dylan of Neil Young? Daar zit de jongste generatie niet echt op te wachten,” zei een opgevoerde ‘deskundige’. “Het is dus beter om nu te cashen dan te wachten tot je relevantie is verdwenen.”

Hoezo niet relevant? Ik schatte de man die nog steeds Keep on rockin’ in the free world zong een klein eind in de twintig.

‘Zo’n Bob Dylan of Neil Young.’ Dan ben je echt een natte tosti als je zoiets met zoveel dedain zegt. En ik een oude zeikerd om weer zoiets te zeggen.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden