Beeld Artur Krynicki

Zo maak je soms totaal verschillende verhalen

PlusBabs Gons

Ik hou van onverwachte en opmerkelijke dingen die je even uit het dagelijkse halen. Zoals een man die me passeert op een donderdagmiddag op blote voeten op de Ringdijk. Rustig wandelend in de herfstzon kwam ik hem tegen. De blote voeten stonden een beetje vreemd onder zijn verder nette, vrij chique, outfit. Wat was zijn verhaal? Waren zijn schoenen gestolen? Hij leek niet op zoek te zijn. Was het een bergbeklimmer die zijn voeten aan het trainen was? Zou kunnen. Ik besloot uiteindelijk dat hij het ergens had gelezen, dat het zou helpen tegen overwerkt zijn. Dat het een gezonde onderbreking is van het thuiswerken. Of misschien had hij een weddenschap verloren.

Ik ben nogal nieuwsgierig, altijd op zoek naar het verhaal erachter. Mijn ogen volgen mensen op straat, ik wil weten waar ze naartoe op weg zijn, wie ze gaan ontmoeten, waarom ze op een bepaalde manier kijken. Heel vermoeiend maar ik verveel me nooit.

Een paar dagen geleden liep een jongen me in mijn eigen straat tegemoet, het regende hard maar ik zag dat hij naarstig bezig was de tranen uit zijn rode ogen te vegen. Zachtjes vroeg ik hem in het passeren of het wel ging. Zo zachtjes dat hij het kon negeren mocht hij het ongemakkelijk vinden maar ik wilde ook laten weten dat ik zag dat hij huilde. Eerst liep hij gewoon door en vervolgens hoorde ik hem ‘ja’ mompelen. Hij was vast iets verloren en bang om het aan zijn moeder te vertellen, opperde mijn zoon toen ik het hem vertelde. Ik dacht liefdesverdriet. Zo maak je soms totaal verschillende verhalen.

Half september zat ik een week in Vlissingen in een hotel aan de Westerschelde. Het was prachtig weer en elk vrij uur, ik was jurylid van een filmfestival aldaar, spendeerde ik aan het botenverkeer dat dag en nacht langsvoer. Indrukwekkende grote schepen vol containers waar precies op hoogte van mijn hotelkamer kleine bootjes op aanmeerden, waaruit mannetjes de trappen naar het grote schip op- en afklommen. Ik had me de eerste dag laten vertellen door onze Zeeuwse gastvrouw dat het loodsbootjes waren die de grote schepen begeleiden langs de vele geulen op de weg naar en van Antwerpen.

Toen ik de laatste dag nog even napraatte met een ander jurylid bleek dat zij het gesprek in het begin van de week had gemist en de hele week in de veronderstelling was geweest getuige te zijn van spectaculaire drugstransacties. Twee hele verschillende verhalen vanuit naastgelegen hotelkamers op dezelfde boulevard. Ik was een beetje jaloers op het wilde verhaal waar zij de hele week in had gezeten. Maar mijn verhaal gaf wel wat meer nachtrust.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden