Nico Dijkshoorn. Beeld Artur Krynicki
Nico Dijkshoorn.Beeld Artur Krynicki

Zo klinkt dat dus: pijn hebben, het allemaal even niet meer weten

PlusNico Dijkshoorn

Ik wil schrijven over een vrouw die nu al maanden lang alles dragelijk maakt.

Ze zit vlak voor mij en ze zingt, maar het is niet zingen zoals ik gewend ben. Het zijn geen woorden waar eerst op is gekauwd. Wat ik hoor heeft niet eindeloos liggen rijpen op een geheime plek ergens diep in haar lichaam. Het is juist andersom. Als ze haar mond opent, hoor ik hoe dat klinkt: woorden rechtstreeks uit je hart naar je mond sturen en ze zonder schaamte naar buiten laten tuimelen.

Ik heb het over Adrianne Lenker. Ik had hier bijna geschreven: de zangeres van Big Thief, maar Lenker is van niemand. Zij nam tussen 22 april en 23 mei 2020 een van de mooiste platen op die ik tijdens dit leven heb gehoord. Eigenlijk twee. Het gaat om Songs and Instrumentals.

Lenker wordt in maart 2020 tot stilstand gebracht door de pandemie. Er kan niet met Big Thief worden getourd en op bijna hetzelfde moment komt er een einde aan een innige relatie. Ze neemt de beste beslissing ooit: ze reist naar de Berkshire Mountains en neemt daar in een klein houten huisje een meesterwerk op.

Steeds als er een liedje klaar is, wordt het meteen opgenomen. Lenker laat een paar goede microfoons neerzetten en vraagt een vriend of hij iets wil huren waarmee ze makkelijk kan opnemen. Dat zijn de twee platen geworden waar ik nu al maanden lang naar luister.

Een wanhopige, zoekende vrouw die het niet alleen kan en dan in godsnaam maar hoopt dat er ooit iemand gaat begrijpen wat ze zingt. Op allebei de platen is duidelijk hoorbaar waar ze de muziek heeft opgenomen. Midden in liedjes begint het te regenen. Een hele plaatkant lang op Instrumentals bestaat uit haar virtuoze gitaarspel, regen en vogels.

Je luistert en herkent het geluid. Regen, regen, steeds zachter en dan, als de zon doorbreekt, opgeluchte dieren. Er kan weer om dat huisje heen worden gestruind. Een mooi idee, dat de dieren die je op de plaat hoort haar hebben horen zingen en spelen.

Tekst gaat verder onder de video.

Je kunt van alles over deze twee platen zeggen. Prachtige intuïtieve teksten, fingerpicking gitaarwerk waar je van achterover valt, maar het is toch vooral de ongefilterde hartstocht en wanhoop die zoveel indruk maakt.

Ik was het bijna vergeten, midden in deze opgewonden, verongelijkte, narcistische schreeuwtijd, maar zo klinkt dat dus: pijn hebben, het allemaal even niet meer weten en daar dan iets moois van proberen te maken. Je ellende bezweren en het troostrijk vinden als anderen daarnaar luisteren.

Nico Dijkshoorn schrijft twee keer per week een column voor Het Parool, en spreekt zijn bijdragen ook in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden