Lezersbrieven

‘Zo gaat het dus: op de vlucht voor de projectontwikkelaars’

Paroollezers reageren op de brief van Frank van der Hoek en Fike van der Burght, die stelden dat zij vanwege het bouwlawaai verjaagd zijn uit de Helmersbuurt. ‘Wij kunnen deze klacht helaas alleen maar volledig onderschrijven.’ 

Beeld ANP

De brief ‘Verjaagd uit onze buurt door de bouwwoede’ van Frank van der Hoek en Fike van der Burght van dinsdag raakte me diep. 

Zo gaat het dus: buurtbewoners gaan op de vlucht voor de projectontwikkelaars, die borg staan voor jarenlange, ingrijpende bouwoverlast. ­Ertegen procederen, zoals de briefschrijvers aangeven, is zinloos, want het stadsdeelbestuur geeft vergunningen af met toepassing van zogenaamde democratisch ontstane regels.

De visie dat die regels in feite bedoeld waren om het woongenot van de bewoners te beschermen, is al lang uit het zicht verdwenen.

De regels voor vergunningvrije uitbouw en onderkeldering worden nu misbruikt door projectontwikkelaars, die er parkeerkelders van duizend vierkante meter mee kunnen bouwen. Dat hierdoor de omwonenden zowel materiële als psychische schade oplopen, is geen reden voor het stadsbestuur om kritischer te worden.

Juridisch is de eventuele materiële schade niet of nauwelijks aantoonbaar, omdat die zich in veel gevallen niet meteen openbaart, maar pas na een aantal jaren. Psychische schade wordt door de rechter niet erkend als een juridisch vast te stellen schade.

De economische belangen van de projectontwikkelaars blijken ongekend groot en krachtig. Daarvoor worden de regels kennelijk telkens opnieuw creatief toegepast door het stasdeelbestuur. Met een ongelooflijk trieste uitkomst voor de bewoners, die er soms, net als ik, al meer dan veertig jaar wonen.

Jeanne van Bruggen, Amsterdam

De scheuren nemen toe

Wij kunnen de klacht van Frank van der Hoek en Fike van der Burght helaas alleen maar volledig onderschrijven.

Wij wonen aan de rand van De Pijp en zitten al sinds 2009 in de bouwoverlast. Eerst de Ivko-school, daarna ‘het Archiefterreinproject’ dat pas in 2022 zal zijn voltooid.

Dat is dertien jaar ernstig lawaai, trillende grondvesten, bouwafval en, inderdaad, een ambtenaar die alles maar goed vindt en een stadsdeelbestuur dat zich achter Haagse regelgeving verschuilt.

Intussen heeft zich twee huizen verderop een vastgoedhaai genesteld. Van een beschermd stadsgezicht liet hij geen spaan heel behalve de voorgevel die hij niet mocht weghalen. Daarnaast zette hij een pijpenla die zes meter hoger is. Het ziet er niet uit, met dank aan de welstandscommissie.

En in de zijstraten volgt de ene vergunning voor Airbnb na de andere voor verkamering, die zelfs de kleinst denkbare gezinnen de stad uitjaagt.

Zouden wij óók weggaan, dan sneuvelt in ons blok het laatste huis dat qua indeling in de oorspronkelijke staat verkeert en dat qua binnenhuis-aankleding nog grotendeels oorspronkelijk is. We blijven dus maar zitten, al nemen de scheuren toe. En we vechten de systematische WOZ-waardeverhogingen aan, die de gemeente ons oplegt omdat zij ons oude huis vergelijkt met opgesplitste panden vol marmer en gouden kranen waarin de nouveau riche zijn smakeloze moderniteit botviert, met diepe uitbouwkelders en dakterrassen en al.

André Voskuijl en Wouter van ­Oorschot, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden