James WorthyBeeld Agata Nowicka

‘Zit je God nou te mansplainen in de wasserette?’

PlusJames Worthy

In de wasserette staat een man die zegt dat hij God is. Het doet me aan een gedicht van Delphine Lecompte denken.

Ik kom God tegen in de wasserette, hij ziet er verfomfaaid uit

Hij staart wezenloos naar zijn tuimelende overhemden

En nog wezenlozer naar zijn buitelende sokken

Een broek draagt God niet, zijn geslacht ziet er ongebruikt uit

Ik vraag God of hij mij 20 cent kan lenen voor een pakje wasverzachter

De god in mijn wasserette draagt wel een broek. Ik zeg wel mijn wasserette, maar de wasserette is niet van mij. Nog niet. Als ik rijk zou zijn, stinkend rijk, zou ik deze wasserette willen kopen. Veel van mijn vrienden bezitten restaurants en sportscholen, maar ik droom al een tijdje van een eigen wasserette. Een plek waar mensen met vieze dingen naar binnen lopen en met schone, zachte dingen weer naar buiten gaan. Verzachtende omstandigheden. Zo zou ik mijn zaak noemen.

De man die zegt dat hij God is, vraagt of ik pijnstillers bij me heb. Ik zeg dat ik niet in pijnstillers geloof. “Ik heb mijn pijn het liefst als een operazanger. Luidruchtig en theatraal.”

“Vind je het niet gek om God tegen te komen in een wasserette?”

“Nee hoor, ik begrijp het wel.”

“Hoe bedoel je?”

“Misschien ben ik vanochtend overleden en is dit de plek die tussen het leven en de dood zit. En misschien moet ik straks wel in zo’n wasmachine stappen. En als alle vlekken uit mij gaan, mag ik naar de hemel. Begrijp je?”

“Zit je God nou te mansplainen?”

“Mijn welgemeende excuses.”

“Geloof je in mij?”

“Ik weet het niet. Ik denk niet dat ik in God geloof, maar ik geloof wel in mensen die denken dat ze God zijn. Heel eventjes. Ik denk dat een mens een paar keer in zijn of haar leven goddelijk kan zijn. Net zoals een griepje. Dat je het goed te pakken kunt hebben. Ik kom ook steeds vaker mensen tegen die zeggen dat ze God zijn. Het lijkt te heersen, begrijp je?”

“Ik begrijp alles.”

“Leukemie bij kinderen?”

“Oké, ik begrijp bijna alles. De wereld en de mens zijn twee verschillende wervelwinden. Ik ben de controle volledig kwijt. Daarom ben ik hier. Als ik in al die wasmachines kijk, zie ik controleerbare wervelwinden. Sokken kunnen niet kapot.”

“Wat ik zo fijn vind aan wasserettes, is dat ze laten zien dat mensen nog kunnen wachten. Negentig minuten lang, 1400 toeren per minuut. Mensen die gewoon even wachten op een machine die hun handdoeken weer zacht maakt.”

Op het einde van het gedicht van de fabelachtig getalenteerde Delphine Lecompte verandert God in een citroen. En zij bestelt een tequila.

De God in mijn wasserette eet een krentenbol met boter en gaat door de knieën voor een centrifugerende wasmachine. Hij kijkt door het ronde raampje het ­apparaat in.

Hij ziet dat een washandje de mooiste rondjes maakt.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden