Roos SchlikkerBeeld Oof Verschuren

Zing. Vecht. Huil. Bid. We zijn niet allemaal samen

PlusRoos Schlikker

Voor Hannah, die al maanden haar broer Salim niet ziet. Salim is schizofreen. Soms raakt hij letterlijk en figuurlijk de weg even kwijt. Salim woont in een kliniek. De GGZ hanteert striktere regels dan de landelijke richt­lijnen. Niemand mag Salim dus bezoeken. Hij zit alleen. In die instelling. Waar de afgelopen jaren zo is bezuinigd dat er niet eens internet is. Hannah probeert uit alle macht te zorgen dat het er toch komt. Een digitaal poortje naar de buitenwereld voor Salim. Het is nog niet gelukt.

Voor ome Cor, die nogal verward is. Hij mag beeldbellen met een hulpverlener, maar snapt niet hoe dat werkt. Hij krijgt diarree en durft zijn dochter niet te laten komen. Straks krijgt ze corona. Een ambulancebroeder vindt hem uiteindelijk, doodziek, in een totaal verwaarloosd huisje.

Voor Marieke, die een verstandelijke beperking heeft. Haar zus Janneke plaatste een noodkreet op Facebook. Marieke is een gezonde, jonge vrouw die niet in een risico­groep valt. Toch mag ze maar één keer per week een halfuurtje bezoek. Buiten, op afstand. Wandelen is uit den boze. Samen een stukje fietsen mag ook niet. Stel dat je stiekem toch een knuffel geeft, of haar mee naar huis neemt. De Vereniging Gehandicaptenzorg Nederland heeft richtlijnen opgesteld waarbij bezoek weinig wordt toegestaan. ‘Ténzij...’

Die tenzij vult iedereen anders in. Alleen als het daadwerkelijk noodzakelijk is. Groot verdriet en emotioneel welzijn vallen daar niet onder.

Marieke ziet haar zus achteruitgaan, lijden. “Marieke weet al bijna niet meer hoe op ons, haar familie, te reageren. Ze wordt onrustig, verdrietig, durft ons soms niet eens aan te kijken. Want stel dat ze het verkeerd doet?”

‘Voor degene in een schuilhoek achter glas
Voor degene met de dichtbeslagen ramen
Voor degene die dacht dat ie alleen was
Moet nu weten, we zijn allemaal samen’

We brulden het, met heel Nederland, op 5 mei. Vanaf balkonnetjes, via Zoommeetings, met hele gezinnen in de achtertuin. Een ontroerende handreiking, eentje die zong door de lucht. Maar was hij echt voor iedereen? Zometeen gaan de terrassen weer open. Straks zitten we op het strand. In parken gloeien worstjes op een barbecue. “Anderhalve meter, anderhalve meter!” roepen we elkaar feestelijk toe. Wie weet lukt het velen nog ook. En intussen zijn we allemaal samen.

Dat geldt alleen niet voor Salim. Niet voor ome Cor. Niet voor Marieke.

Zij zijn alleen. En wij zien ze niet, want ze zitten achter hun eigen glas. Weggestopt. Vergeten, misschien. Behalve door hun naasten, die wanhopig aan de poorten rammelen die nog potdichter zitten dan normaal.

‘Voor degene met ’t dichtgeslagen boek
Voor degene met de snel vergeten namen
Voor degene die ’t vruchteloze zoeken’

Het klinkt nog steeds prachtig als we het zingen vanaf onze balkonnetjes. Maar late­­n we die ene zin alsjeblieft voor hen een beetje aanpassen.

Zing. Vecht. Huil. Bid. Lach. Werk. En bewonder. Want dat kunnen ze niet zonder ons.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden