Column

Zijn vrouw sms't of hij thuis eet, hij stuurt niets terug

James Worthy
James Worthy Beeld Agata Nowicka
James WorthyBeeld Agata Nowicka

Daar loopt hij dan. De man van de televisie. Kijk hem lopen.

Bordeelsluipers en een leren penozejack. Na elke twintig passen trekt hij de stugge kraag van zijn jasje omhoog. Die opgestoken kraag geeft hem het gevoel dat hij James Dean is. Of Jean-Paul Belmondo in À Bout de Souffle.

Een hemelse dwarsligger. Achteloos in al zijn ongehoorzaamheid. Het kraagje maakt een ander mens van hem. Zijn maîtresse noemde hem gisteren een jongensachtige vijftiger. Toen ze dit tegen hem zei, wilde hij een boomhut voor haar bouwen.

Hij loopt door de Utrechtsestraat. Iedereen kent hem. Een groepje vrouwen steekt speciaal voor hem over. Ze knuffelen met hem. Ze snuffelen aan hem. En met hun koude nicotinevingers gaan ze door zijn haar.

De bijdehandste van het stel vraagt of ze zijn telefoonnummer misschien mag. De telefoon zit in een roze hoesje. Hij kijkt naar haar trouwring en fluistert daarna in haar oor dat hij haar snel een keertje opbelt en dat hij dan op haar trouwring wil klaarkomen.

Zijn manager belt. Of hij vanavond in een talkshow wil komen praten over iets waar hij totaal geen verstand van heeft.

"Of ik een kwartier lang met iemand wil discussiëren over de opwarming van de aarde? Met wie dan? Met een operazangeres? Oké, en weet zij veel van de opwarming van de aarde af dan? Dus ik zal niet voor lul staan? Ja, je hebt gelijk. Ik doe het gewoon. Pure onwetendheid is de nieuwe expertise."

In een hip koffietentje verdiept hij zich in de pinguïn. De opwarming van de aarde interesseert hem niet, dus hij gaat het gewoon over pinguïns hebben. Iedereen houdt van verhalen over pinguïns. Peter R. De Vries zit vanavond toevallig ook aan tafel. En Peter heeft ooit een bende Bulgaarse pinguïnbandieten opgerold.

Zijn vrouw sms't of hij vanavond thuis komt eten. Hij stuurt niets terug. Hij had het er laatst nog met Reinout Oerlemans over. Over dat zijn vrouw hem niet meer begrijpt. Reinout gaf hem daarna wat advies, maar hij luisterde niet, nee, hij keek alleen maar aandachtig naar de blote voeten van Oerlemans.

Die prachtige eeltloze beenhanden van Arnie. Ik ga ook nooit meer sokken dragen, hoorde je hem denken. Want als de wereld aan je voeten ligt, heb je helemaal geen sokken meer nodig.

In de rommelige talkshow laat hij drie YouTubefilmpjes over pinguïns zien. Het publiek lacht. Dit is alles wat hij wilde worden. Een God onder de mensen. En het gaat ook zo makkelijk. Hij hoeft alleen maar een filmpje van struikelende pinguïns te laten zien en ze doen alles voor hem. Na de aflevering snuffelen de vrouwen weer aan hem. Stiekem likken ze de cokefossielen uit zijn neusgaten.

In de taxi naar huis kijkt hij naar de herhaling van de talkshow. Hij krijgt steevast een erectie als hij naar zichzelf kijkt. Ook nu weer. Zijn gebleekte tanden. Zijn geverfde haar. Hij is alles wat hij sinds vorige week wilde worden.

Zijn vrouw en kinderen zitten op de bank als hij de huiskamer binnenloopt. Zijn kinderen herkennen hem niet.

"Ik ga even in bad," zegt hij.

Zijn vrouw volgt hem. Ze zegt niets. Ze wacht tot hij in bad zit. Dan laat ze een geruisloze scheet en loopt ze weer terug naar de huiskamer.

In de wereld die aan zijn voeten ligt, heeft het nog nooit zo eerlijk gestonken.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns terug. Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden