James Worthy Beeld Agata Nowicka

Zijn plan is mislukt. Hang dat gezwel in je kerstboom

Plus James Worthy

Voor de deur van het ziekenhuis zit een vrouw in een rolstoel. Ze drukt haar sigaret uit op een verboden-te-rokenbordje en daarna trekt ze haar pruik recht.

Ik ga op bezoek bij een vriend. Ze hebben twee dagen geleden iets kwaadaardigs uit zijn lichaam gesneden. We hebben afgesproken bij de ziekenhuiskapper.

Als alle hoop verloren lijkt, denk ik even aan ziekenhuiskappers en dan is de wereld weer gered. Er bestaat geen menselijker beroep. Een ziekenhuiskapper maakt zieke mensen mooi.

Mijn vriend heeft al een schort om. Zijn haar is lang. Hij bladert door de Story.

“Hebben ze alles weg kunnen snijden?”

“De artsen zijn tevreden.”

“Nemen we genoegen met tevreden? Ben jij tevreden?”

“Ik ben tevreden. Dat ding was net zo groot als een golfbal.”

“Mag je dat ding meenemen?”

“Waarom zou ik dat gezwel mee naar huis willen nemen?”

“Als een soort trofee. Dat ding wilde je vernielen. Zijn plan is mislukt. Dat moet ie weten. Dat moet ie zien. Laat hem toekijken als je met je vrouw aan het vrijen bent. Hang dat gezwel in je kerstboom. Hij moet voelen dat ie verloren heeft.”

“Dat ding deed ook maar gewoon zijn werk.”

De kapper gaat achter hem staan en vraagt wat ze moet gaan doen. Ze kantelt haar hoofd een beetje naar rechts en pulkt wat aan zijn haar.

“Er mag wel een stukje af, maar niet te veel. Ik ben deze week al een golfbal verloren. Ik wil niet te veel ­verliezen. Dat kan nooit goed zijn voor een lichaam.”

De vrouw pakt een plantenspuit en maakt zijn haar vochtig.

“Heb je pijn?” vraag ik.

“Nee, man, ik voel niets. Ik slik allemaal lijpe pijnstillers. Weet je Lowlands 2012 nog? Die tweede nacht? Zo voel ik me nu.”

“Dat was een van de mooiste nachten van mijn leven.”

“Ook van die van mij.”

“Maar waarom was die nacht eigenlijk zo mooi?”

“Omdat we op dat moment precies waren wie we wilden zijn. En we waren op de plek waar we moesten zijn. Alles klopte. De maan hing in de lucht als het goedaardigste gezwel. De pillen waren lief voor ons. En onze favoriete dj was aan het draaien.”

Mijn vriend kijkt in de spiegel naar zichzelf. Hij kijkt niet naar zijn haar, maar naar zijn lichaam. Naar zijn schouder. De plek waar dat golfballetje woonde. Ik zie dat hij het moeilijk heeft. Het is ook confronterend om naar je lichaam te kijken als het je in de steek heeft ge­laten. Hoogverraad, dat is het.

De volgende klant zit al klaar. Een oude man op pantoffels. Hij drinkt warme ziekenhuischocomelk uit een kartonnen bekertje. De krant van gisteren ligt op zijn schoot. Iets over het integriteitstekort in de politiek.

De kapper föhnt de haren uit de nek van mijn vriend. Hij ziet er weer prachtig uit.

In de verte kan ik een golfballetje horen huilen.  

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden